แม่นางหมิง”
หยางชูตกตะลึง “หมายความว่าอย่างไร นางหมั้นหมายอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”
อาหว่านถอนหายใจ “บุตรชายคนโตของตระกูลจี้ได้แสดงความสามารถ ฝ่าบาทเลยสอบถามเขา ประจวบกับทางด้านแม่นางหมิงเองก็สร้างผลงานมากมาย ฝ่าบาทจึงตรัสว่านายท่านจี้อบรมสั่งสอนบุตรมาดี ในเมื่อคุณชายห้าตระกูลจี้กับแม่นางหมิงมีสัญญาหมั้นหมายกันอยู่แล้ว พระองค์จึงตรัสชื่นชมและจะพระราชทานสมรสให้”
“บัดซบ!” ตะเกียบในมือหยางชูร่วงหล่นลงมา
อาสวนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นที่หน้าผากของหยางชูจึงไม่คิดทานข้าวต่อแล้วกระโดดรั้งอีกฝ่ายไว้ “คุณชายใจเย็นก่อนขอรับ! ท่านจะก่อเรื่องไม่ได้นะขอรับ!”
หยางชูรู้สึกขมับตนเองเต้นเป็นจังหวะ มือถูกอาสวนรั้งเอาไว้เขาจึงใช้เท้าเตะออกไป โต๊ะอาหารค่ำถูกเขาเตะออกไปชามน้ำแกงหกกระจายไปทั่ว
เสี่ยวถงกรีดร้อง และพุ่งไปข้างหน้าเพื่อจับอีกฝ่ายไว้แน่น “คุณชาย! นั่นฝ่าบาทนะเจ้าคะ หากท่านละเมิดพระราชโองการคง…”
“หลีกไป!” เขาสะบัดอาสวนออกไปตอนยกเสี่ยวถงเขาไม่กล้าออกแรงมากนักจึงลากร่างเล็กของนางเดินไปรอบๆ ในกระโจมเขาหายใจแรงด้วยความโกรธ
“ได้ๆ!” เขาหัวเราะเสียงเย็น “การตัดสินใจนี้ตั้งใจให้ข้าไม่พอใจใช่หรือไม่ หลายปีมานี้ข้าเคยทูลขออะไรงั้นหรือแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวทำให้ข้าสมหวังไม่ได้เลยหรืออย่างไร”
“คุณชาย!” สีหน้าของอาสวนเต็มไปด้วยความกังวลเขาพยายามโน้มน้าวหยางชู “แม้ว่าท่านจะไม่พอใจ แต่ท่านไม่สามารถพูดสิ่งเหล่านี้ได้น
