ะขอรับ!”
พูดแล้วก็อยากให้อาหว่านเกลี้ยกล่อมเขา “อาหว่าน พูดอะไรสักอย่างสิ!”
เมื่อหันศีรษะไปเขาพบว่าอาหว่านยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของนางนิ่งสนิทและมีเงามืดในดวงตาของนาง
ผ่านไปสักพักนางถึงพูดว่า “ทุกคนออกไปให้หมดข้าจะพูดกับคุณชายเป็นการส่วนตัว”
อาสวนประหลาดใจ อาหว่านไม่พูดไม่ขยับตัวไปไหน
อาสวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกวักมือเรียกเสี่ยวถง “พวกเราออกไปก่อนเถอะ”
พวกเขาทั้งสามคน เสี่ยวถงยังเป็นเด็ก และรับผิดชอบงานภายนอกเป็นหลัก แต่อาหว่านเป็นคนที่ติดตามคุณชายมานานที่สุด ในเรื่องความรู้สึกนางคงเข้าใจคุณชายมากกว่าพวกเขาสองคน
อาสวนและเสี่ยวถงเดินออกไป
อาหว่านยกโต๊ะอาหารขึ้นอย่างเงียบๆ เช็ดเก้าอี้ให้สะอาดจากนั้นก็นั่งลง
หยางชูโกรธอยู่พักหนึ่งเขาเดินเข้ามา และนั่งลงตรงข้ามกับนางอย่างไม่เต็มใจ
“คุณชาย” เขาฟังอาหว่านพูด “ก่อนหน้านี้บ่าวบอกว่าเขาไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้นตอนนี้ท่านเชื่อแล้วหรือยังเจ้าคะ”
………….
“เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้างั้นหรือ” เจี่ยงเหวินเฟิงได้ยินเสียงเรียบนิ่งจากด้านหน้า “เจ้าคิดว่ามีคนมากมายรู้เรื่องที่เจ้ามาเยี่ยมสถานศึกษาซานไถงั้นหรือ อย่างไรก็ตามเจ้าก็เป็นจินจ้าวอิ๋น ถ้าเจ้าไม่กลับสักสองสามวันจะมีคนมาตามหาเจ้า เพราะฉะนั้นจึงทำได้แค่ยื้อเวลาต่อไปใช่หรือไม่”
เจี่ยงเหวินเฟิงเงยหน้าแม้ว่าดวงตาของเขาจะถูกปกคลุมด้วยผ้าสีดำ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นท่าทางของฟู่จินที่กำลังพูดอยู่
“เจ้
