าเป็นลูกศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจของข้า” ฟู่จินถอนหายใจและพูดว่า “ข้าไม่ต้องการฆ่าเจ้าจริงๆ หากฆ่าเจ้าไปคงมีปัญหาตามมามากมาย แต่ในเมื่อข้าเตรียมพร้อมแล้วจึงไม่ใช่ทางเลือกที่ลำบากใจอะไร”
เจี่ยงเหวินเฟิงเงียบ อันที่จริงในเมื่อมีห้องลับไม่แน่ว่าอาจมีทางลับในการหลบหนี แต่เรื่องนี้มีบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ
“อาจารย์” เขาพูด “ศิษย์เชื่อว่าท่านไม่มีทางเลือก ตอนนี้ศิษย์เป็นจินจ้าวอิ๋น มีความสามารถพอที่จะช่วยให้ท่านหลุดพ้นได้”
“อ้อ” ฟู่จินมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าจะช่วยให้ข้าหลุดพ้นได้อย่างไร”
เจี่ยงเหวินเฟิงนึกถึงคำพูดของหมิงเวยและคาดเดาเรื่องที่ฟู่จินทำผิดเอาไว้
“ท่านเป็นแค่จุดเริ่มต้น” เขาพูดช้าๆ “แม้จะมีคนเสียชีวิต แต่ท่านไม่ใช่ฆาตกรคนแรก เรื่องนี้มีส่วนที่ดำเนินการไปไม่น้อย”
ทันทีที่เขาพูดจบก็ได้ยินเสียงเชี่ยนเหนียงพูดขึ้นข้างหู “สีหน้าของเขาผิดปกติ! คำพูดของท่านมีปัญหาเจ้าค่ะ!”
เจี่ยงเหวินเฟิงขมวดคิ้วเขาพูดอย่างคลุมเครือแล้วนะ ยังมีปัญหาอีกหรือ
ฟู่จินที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขาหัวเราะขึ้นมา “เหวินเฟิงเอ๋ยเหวินเฟิง สมกับเป็นศิษย์ของข้า เจ้ามีความกล้าหาญมากดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่รู้เรื่องราวภายในของคดีนี้และไม่รู้ว่าผู้ที่เสียชีวิตคือผู้ใด เจ้าถูกคนไหว้วานมาใช่หรือไม่”
เจี่ยงเหวินเฟิงเม้มปากแน่นไม่พูดอะไร
เขาไตร่ตรองอย่างรวดเร็วว่าตนพูดผิดตรงไหนเป็นไปได้หรือไม่ว่าเรื่องนี้อยู่เหนือความคาดหมาย
