องค์ชาย พระองค์เห็นแล้วว่าไม่มีผู้ใดกล้าพูดอะไรออกไป พระองค์จะกลัวทำไมกัน หรือคิดว่าไม่สามารถเอาชนะกระหม่อมได้จึงไม่กล้าเดิมพันงั้นหรือ”
อันอ๋องรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังยั่วเขา แต่เขาก็ทนไม่ไหว!
สาวงามอยู่ด้านข้างจะให้พวกนางมองเป็นเรื่องตลกได้อย่างไร!
“เปิ่นหวางเห็นใจเจ้า ในเมื่อเจ้าคิดว่าไม่เป็นไรงั้นมาเดิมพันก็ได้!”
หยางชูหัวเราะทันที “องค์ชายว่าเช่นนั้นถ้าอย่างนั้นพวกเราเดิมพันอะไรกันดี”
อันอ๋องประหลาดใจ “เจ้าให้เปิ่นหวางเลือกงั้นหรือ”
หยางชูยักไหล่ “แน่นอน คนที่เสนอการเดิมพันคือกระหม่อม จะให้องค์ชายเสียเปรียบได้อย่างไรตราบใดที่การเดิมพันที่องค์ชายกำหนดใช้การได้ กระหม่อมก็จะเล่นกับพระองค์!”
อันอ๋องครุ่นคิดแล้วพูดว่า “ในเมื่อวันนี้พวกเรามาล่าสัตว์ ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาเดิมพันเหยื่อกัน พวกเราจะส่งองครักษ์ออกไปให้พวกเขาแยกย้ายกันไปล่า แล้วเรามาเดิมพันเหยื่อตัวแรกกัน”
“ได้!” หยางชูตอบรับอย่างไม่ลังเล
“ข้าเดิมพันกระต่าย!”
“ไม่มีปัญหา” หยางชูยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นกระหม่อมเดาว่าเป็นจิ้งจอกแล้วกัน เป็นจิ้งจอกขาว”
อันอ๋องได้ยินเช่นนั้นก็สบายใจขึ้น จิ้งจอกจะมีมากกว่ากระต่ายได้อย่างไร พื้นที่ล่าสัตว์แถบชานเมืองตะวันตกถูกพักไว้เป็นเวลาสิบปี รังกระต่ายจึงมีมากขึ้น อีกอย่างจิ้งจอกขาวเป็นสัตว์หายากที่ไม่พบเจอได้โดยง่าย
หยางชูพูดต่อว่า “ในการเดิมพันรางวัลเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ องค์ชายเดิมพันอะไร”
อันอ๋องแตะเ
