ครื่องประดับที่เอวของเขา “หยกกิเลนนี้เสด็จพ่อประทานให้ เพียงพอหรือไม่”
“แน่นอนว่าพอ”
“แล้วเจ้าล่ะ”
หยางชูครุ่นคิดแล้วเขาก็หยิบกริชออกมา “สิ่งนี้เป็นรางวัลที่ฝ่าบาทประทานให้ พระองค์อยากได้มานานแล้วไม่ใช่หรือหากองค์ชายชนะสิ่งนี้เป็นของท่าน”
อันอ๋องดีใจมาก “ถือว่าเป็นอันตกลง”
ด้วยเหตุนี้คนที่มานั่งจึงมีเพิ่มมาหนึ่งคน
เว่ยเสี่ยวอันและคนอื่นๆ แอบร้องไห้ ชื่อเสียงของอันอ๋องไม่ดีแล้วชื่อเสียงของคุณชายสามตระกูลหยางจะไปดีได้อย่างไร คนหนึ่งไม่พอยังเพิ่มขึ้นมาอีกคนอีก หากเรื่องในวันนี้แพร่ออกไปพวกนางไม่จมอยู่กับข่าวลือหรอกหรือ
แต่ทั้งสองไม่อธิบายอะไรเลยจึงไม่มีโอกาสที่จะปฏิเสธจึงทำได้แค่เพียงกัดฟันทนต่อไป คนกลุ่มหนึ่งพบลำธารสายเล็กจึงทำการปูเสื่อวางอุปกรณ์สำหรับทานอาหารราวกับมาเที่ยวเล่น
เหล่าองครักษ์ถูกพวกเขาส่งออกไป
หยางชูพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์ เขาทานเนื้อกระต่ายเคลือบน้ำผึ้งที่เสี่ยวถงทำพลางชื่นชมทิวทัศน์ แต่ก็ไม่ลืมที่จะแสดงความใส่ใจด้วยการแบ่งอาหารให้หมิงเวยและคนอื่นๆ ด้วย
ผ่านไปสักพักก็มีคนกลับมา “คุณชาย จับได้แล้วขอรับ!”
คนที่มาถึงคืออาสวน
อันอ๋องหันหน้ากลับไปแล้วใบหน้าของเขาก็เขียวคล้ำ “ไปหาจิ้งจอกมากมายขนาดนี้ได้ที่ไหนกัน”
ตะกร้าที่อาสวนถืออยู่ข้างในนั้นมีสุนัขจิ้งจอกขาวตัวน้อยที่เพิ่งเกิดจำนวนหนึ่ง!
หยางชูยิ้ม “องค์ชายดูเหมือนว่าข้าจะโชคดี!” เขายื่นมือออกมาและมองไปที่หยกกิเลนบนเอวขอ
