งอันอ๋อง
อันอ๋องรู้ว่าตนเองถูกหลอกเข้าเสียแล้วเขาต้องพบรังจิ้งจอกขาวมานานแล้วและจงใจพูดเช่นนั้น เพื่อที่ให้อาสวนไปจับมา
แต่ตนพูดออกไปแล้วว่ายอมเดิมพันรับความพ่ายแพ้ แล้วยังต่อหน้าสตรีมากมายเช่นนี้เขาทำได้เพียงแต่ยอมรับ
เขากล้ำกลืนมอบหยกกิเลนให้อีกฝ่าย แต่อันอ๋องยังไม่ยอมแพ้ เขาพูดอีกว่า “หยางซาน เจ้ากล้าเดิมพันอีกหรือไม่”
หยางชูกัดผลไม้ไปหนึ่งคำ และมอบตะกร้าจิ้งจอกตัวน้อยให้เด็กสาวเล่น “องค์ชายต้องการเดิมพันอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
จิ้งจอกขาวทั้งน่ารักทั้งงดงาม เหล่าเด็กสาวมองไปรอบๆ ตะกร้าด้วยความสนใจ
เด็กนี่เอาใจพวกสตรีอีกแล้ว!
อันอ๋องเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองเขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “มาเดิมพันกันว่าองครักษ์ที่เดินกลับมาเป็นคนถัดไป ตอนที่ข้ามกิ่งไม้นั้นเขาก้าวเท้าซ้ายหรือเท้าขวา”
หยางชูตอบรับอย่างไม่คิดอะไร “ได้!”
“ข้าเดิมพันเท้าซ้าย” หยางชูเชื่อฟังอย่างดี “ถ้าอย่างนั้นกระหม่อมเดิมพันเท้าขวา”
ทั้งสองจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง และแล้วองครักษ์ของอันอ๋องก็กลับมา
เท้าซ้ายๆๆ เขาพูดในใจ และเมื่อองครักษ์ยืนตรงหน้ากิ่งไม้ เขาก็ยกเท้าขึ้น
เท้าซ้าย! อันอ๋องรู้สึกปลาบปลื้มใจนัก
แต่แล้วก็มีเสียง ‘ป้อก’ ดังขึ้น และกิ่งไม้บนหัวขององครักษ์ก็หักลงมา
องครักษ์เซถอยหลังรอจนเขายืนได้อย่างมั่นคงจากนั้นก็เดินข้ามกิ่งไม้สองกิ่งนั้นไป ซึ่งได้เปลี่ยนเป็นเท้าขวาเสียแล้ว
อันอ๋องเห็นทุกอย่างเขาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
