และลุกขึ้นยืนทันที
“หยางซาน!”
หยางชูยิ้ม “องค์ชายจะรับสั่งอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าโกง!” คิดว่าเขาตาบอดหรืออย่างไร เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนหักกิ่งไม้นั่น
“เหตุใดองค์ชายถึงพูดเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ” หยางชูทำหน้าไม่รู้ร้อน “กระหม่อมแค่ขว้างก้อนหินเล่นแค่นี้ก็ไม่อนุญาตงั้นหรือ”
อันอ๋องพูดอย่างโกรธเคือง “เปิ่นหวางรู้ว่าเจ้ามาเพื่อหาเรื่องเปิ่นหวาง!”
หยางชูยิ้มเยาะ เขามองด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดว่า “องค์ชายมองออกแล้วงั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ ทรงรู้ช้าเสียจริง!”
เขายอมรับแล้ว! อันอ๋องพูดอย่างโกรธเคือง “เจ้าคิดจะทำอะไร ช่วงนี้เปิ่นหวางไม่ได้ทำให้เจ้าขุ่นเคืองอะไร เจ้ามาหาเรื่องโดยไร้เหตุผลคิดว่าเปิ่นหวางกลัวงั้นหรือ!”
หยางชูพูดประชดประชัน “องค์ชายไม่ได้ทำให้กระหม่อมขุ่นเคืองงั้นหรือ ไม่รู้หรือว่าก่อนที่กระหม่อมจะมาพระองค์ทำอะไรไว้”
อันอ๋องไปไม่ถูก เขาทำอะไรเขาก็แค่ล่าสัตว์ของเขาอยู่ดีๆ
เมื่อเห็นหยางชูจ้องมองเด็กสาวเหล่านั้นเขาก็ได้สติ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”
หยางชูโยนหินในมือแล้วลุกขึ้นยืน
หยางชูอายุมากกว่าอันอ๋องสองปีและเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว เขาเกิดมามีรูปร่างสูง ท่าทางยืดตัวตรงทำให้สูงกว่าอันอ๋องประมาณห้าหลีหมี่[1]ได้
หยางชูอาศัยความได้เปรียบด้านความสูงก้มลงมองอันอ๋อง “ตอนนั้นต่อหน้าแม่นางเมิ่ง พวกเราพูดกันดิบดีว่าหากแข่งเรื่องสตรี ถูกใจใครเป็นของคนนั้น ตอนนี้องค์ชายกินเต้าหู้[2]สตรีของกระหม่อม คิดจะทำ
