ม่สามารถพูดอะไรเพื่อหักล้างได้
“มองอะไร” เหวินอิ๋งดุยิ่งขึ้น “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ ในใจเกลียดข้าแทบตายแต่ก็ต้องเอาอกเอาใจข้าใช่หรือไม่ น่าเสียดายที่ข้าโชคดีกว่าเจ้า ถ้ารับไม่ได้ก็ไปร้องกับพ่อแม่เจ้าที่ตายไปซะ!”
ดวงตาของเหวินหรูแดงก่ำและน้ำตาไหล แม้นางจะรู้อยู่แก่ใจ แต่บางอย่างก็ไม่สามารถพูดออกไปได้ นางจึงทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งนั้น
เมื่อเหวินอิ๋งพูดคำเหล่านี้ออกมานางจะโน้มน้าวตนเองได้อย่างไร พอเห็นหมิงเวยและจี้หลิงที่ยืนอยู่อีกฝั่ง นางก็เงยหน้าเช็ดน้ำตาและเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ทิ้งเหวินอิ๋งที่ตะโกนออกมาว่า “ร้องไห้! เจ้าร้องไห้ กลับไปอย่างไรเจ้าก็ต้องมาขอร้องข้าอยู่ดี!”
………………
