วันที่สองนายท่านจี้เดินทางไปที่กั๋วจื่อเจียน จี้จิ่วเชิญเขาไปพบด้วยตนเอง บอกว่าจำนวนคนที่สลับเวรเพียงพอแล้ว และชื่อของตนก็ถูกเพิ่มในรายชื่อผู้เข้าร่วมเทศกาลชิวเลี่ย
นายท่านจี้รู้สึกเวียนหัวปฏิกิริยาแรกไม่ใช่การโดนด่า แต่เป็นความยินดี เขาขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่า และเมื่อเขาเดินออกมาเขารู้สึกว่าจี้จิ่วช่างเป็นคนดีเสียจริง!
เมื่อเห็นนายท่านจี้จากไป เสมียนท่านหนึ่งรู้สึกอิจฉาริษยา “ใต้เท้าจี้โชคดีเสียจริงไม่รู้ว่าชนชั้นสูงนั้นต้องการอะไรจากเขาถึงช่วยเขาไปซะทุกอย่าง”
จี้จิ่วหัวเราะ “ใต้เท้าจี้เป็นคนซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา คนมีความสามารถต้องมีคนมองเห็นอยู่แล้ว”
เขาคิดในใจในเมื่อหวงเฉิงซือเป็นคนทักทายมาจะต้องเป็นคนผู้นั้นแน่ ช่วงนี้มีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับเขาไม่น้อยว่ากันว่ามีความเกี่ยวข้องกับหลานสาวตระกูลจี้ แล้วจะทำอะไรได้คงพูดได้แค่ว่าจี้ชูโชคดีจริงๆ
เลิกเรียน นายท่านจี้กลับจวนไปเล่าให้จี้ฮูหยินฟังแต่นางกลับไม่เชื่อ “จำนวนผู้ที่เดินทางร่วมกับฝ่าบาท แต่ละคนมีได้คนละหนึ่งตำแหน่งเท่านั้น ผู้ใดจะไปใจดียกที่ของตัวเองให้ท่านกัน”
นายท่านจี้พูด “จี้จิ่วเองก็พูดเช่นนั้น”
จี้ฮูหยินแค่นหัวเราะ “จิ้งจอกเฒ่านั่นใจดีอะไรขนาดนั้น ท่านมีโอกาสเลื่อนขั้นมากี่ครั้งล้วนทำให้เขากลายเป็นคนมีน้ำใจ ปกติแสร้งทำตัวเป็นคนดีหากไม่ใช่เพราะเขารู้เห็นเป็นใจ คนอื่นจะรังแกท่านได้งั้นหรือ”
พูดจบนางเห็นนายท่านจี้มีสีหน้า
