กู้เป่ยว่างเงยหน้าขึ้นขวับ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
ปฏิเสธ?
ตาแก่จอมเขี้ยวลากดินอย่างหลิงเทียนเนี่ยนะ ปฏิเสธข้อเสนอ?
เขารู้ดีที่สุดว่ามิติลับนี้สำคัญกับสองตระกูลขนาดไหน
ด้วยฝีมือระดับปีศาจของจอมดาบมรณะที่เขาเห็นกับตา นี่มันคือโอกาสทองที่จะคว้าชัยชนะมานอนกอด
หลิงเทียนสมองเลอะเลือนไปแล้วหรือไง? ถึงกล้าปล่อยของดีขนาดนี้หลุดมือ?
หรือว่า…
ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวกู้เป่ยว่าง
หรือว่าเงื่อนไขของพ่อหนุ่มคนนี้จะโหดหินจนแม้แต่ตระกูลหลิงยังรับไม่ไหว?
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงลองหยั่งเชิงถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง
งั้น… น้องชายโม่ ข้อเสนอที่คุณต้องการคือ…?
โม่หยิงเฉินปรายตามองอีกฝ่าย แผนการในใจถูกวางไว้อย่างเสร็จสรรพ
นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ สองสามที เป็นจังหวะที่กดดันหัวใจคนฟัง
ผลึกเทียนไห่… สองร้อยก้อน
อะไรนะ?
กู้เป่ยว่างแทบจะดีดตัวผุนออกจากโซฟาด้วยความตกใจ
โม่หยิงเฉินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างใจเย็น
ทำไม? ลำบากใจเหรอ?
งั้นก็เชิญกลับไปได้ ผมไม่ส่งนะ
ไม่ ไม่ลำบาก ผมตกลง ผมตกลงครับ
กู้เป่ยว่างรีบละล่ำละลักตอบรับ กลัวว่าถ้าช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว อีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ
เข
