โธ่เอ๊ย…
หลิงเสี่ยวเสี่ยวกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ มองดูแผ่นหลังของมารดาที่กำลังจะเดินจากไป น้ำตาแห่งความน้อยใจเอ่อคลอเบ้า
เธอรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย ตะโกนไล่หลังไป
แม่คะ ลองคิดดูอีกทีเถอะค่ะ เขาขอแค่ผลึกเทียนไห่ร้อยก้อนเองนะ แค่ร้อยก้อนแลกกับการผ่านดันเจี้ยน มันคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม
เธอคิดว่านี่คือข้อเสนอที่ถูกเหมือนได้เปล่า
เมื่อเทียบกับวัสดุวิวัฒนาการระดับ S ที่ต้องประเคนให้ท่านปรมาจารย์ไป๋ มูลค่ามันต่างกันราวฟ้ากับเหว
แค่ร้อยก้อน?
ไป๋เชี่ยนหรูชะงักฝีเท้า หันกลับมามองลูกสาวแล้วแค่นหัวเราะ
เด็กคนนั้น… กล้าเรียกราคาขนาดนี้เชียวหรือ?
เธอเดินกลับมาหาลูกสาว เอื้อมมือไปจัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของหลิงเสี่ยวเสี่ยวให้เข้าที่ แววตาฉายแววเอ็นดูระคนสั่งสอน
เสี่ยวเสี่ยว… ลูกยังอ่อนต่อโลกนัก
จงจำไว้… เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงินหรือความคุ้มค่า แต่มันคือเรื่องของกฎเกณฑ์และสามัญสำนึก
จอมดาบมรณะระดับ D… ไม่มีทางผ่านบททดสอบของหุ่นเชิดเหล็กไหลระดับ C ได้
นี่คือความจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
น้ำเสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย
แม่รู้ว่าลูกประทับใจในตัวเขา แต่โลกใบนี้วัดกันที่ระดับพลังและความแข็งแกร่ง… ไม่ใช่ปาฏิหาริย์