้ามขอบเขตนี้ไปเขาจะโชคร้าย แต่ขอบเขตของฮ่องเต้กับกฎเกณฑ์ไม่ได้ตรงกันทั้งหมด ตามหนังสือประวัติศาสตร์ขุนนางทุจริตบางคนเห็นได้ชัดว่าน่ารังเกียจมาก แต่ทำไมฮ่องเต้ไม่โง่พอที่จะใช้พวกเขาเพราะสิ่งที่พวกเขาทำนั้นไม่ได้กระทบกระเทือนจิตใจของฮ่องเต้ ตราบใดที่พวกเขาเข้าใจสิ่งนี้แม้ว่าพวกเขาจะก่ออาชญากรรมก็ไม่เป็นปัญหาเจ้าค่ะ”
“เพราะฉะนั้นเจ้าเลยคิดว่าเขาควรจะทำผิดพลาดเล็กน้อยใช่หรือไม่”
หมิงเวยยิ้ม “เขาเพิ่งอายุสิบเก้ายังเป็นหนุ่มน้อย เขาจะไม่ทำผิดพลาดได้อย่างไร เขารักท่านปู่ท่านย่าของเขามาก หากเขาต้องการดูข้อมูลของพวกเขาถือว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ ฮ่องเต้อาจไม่พอใจแต่ก็ถือว่าไม่ล้ำเส้นที่พระองค์วาดไว้ ในทางตรงกันข้ามเราสามารถใช้สิ่งนี้เพื่อสำรวจทัศนคติของฮ่องเต้ที่มีต่อเขาได้”
หนิงซิวมองนาง ในที่สุดเขาก็เข้าใจความตั้งใจของนางที่พูดเรื่องเหล่านั้นก่อนหน้านี้ ต้องการให้หยางชูดูข้อมูลแต่จงใจห้ามปราม ด้วยวิธีนี้หยางชูจะต้องรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยในใจและต้องการค้นหาเอง
หมิงเวยเลิกคิ้ว “อาจารย์มองข้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”
หนิงซิวพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “เจ้าหลอกใช้เขา”
“หลอกใช้อย่างไรเจ้าคะ” หมิงเวยพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ข้าทำเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อเขางั้นหรือ เขาไปหาข้อมูลพวกเราจะได้รู้ว่าฝ่าบาทใส่ใจเขาหรือไม่ หากพระองค์ไม่ใส่ใจ เป็นไปได้ว่าพระองค์ไม่ทราบชาติกำเนิดของเขา แต่หากเขาใส่ใจ พวกเราเองก็ต้อ
