อนไม่มีปัญหาอะไร” หนิงซิวขมวดคิ้วเล็กน้อย “แต่รอบตัวท่านย่าของเจ้ามีบ่าวกี่คนบ่าวรับใช้คนเฒ่าคนแก่ตอนนี้ยังหาไม่พบ” เรื่องนี้หยางชูไม่ได้เอะใจ
องค์หญิงใหญ่และนายท่านผู้เฒ่าต่างก็ต่อสู้กันในสนามรบมีคนแปลกหน้ามากมายอยู่รอบตัวพวกเขา พูดได้ว่าคนพวกนี้เป็นเส้นสนกลในของจวนโหว
พวกเขาเสียชีวิตไปไม่กี่ปีก่อนคนเหล่านี้จึงถูกแจกจ่ายมาให้ลูกหลาน ภายในจวนมีเพียงหยางชูคนเดียวที่เป็นวรยุทธ์จึงมอบคนให้แก่เขาซะส่วนใหญ่ ดังนั้นเขาจึงไม่สังเกตเห็นปัญหาใดๆ กับคนรับใช้เหล่านี้
ทุกคนสามารถทำงานประจำวันได้มีบ่าวคนไหนสำคัญกัน
“สาวใช้คนแก่ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่เป็นคนที่รู้จักชีวิตประจำวันขององค์หญิงใหญ่ดีที่สุดถ้าเกิดปัญหาอะไรพวกนางก็ต้องรู้แน่นอน”
“อาจารย์” หมิงเวยถาม “ท่านพูดเช่นนี้มีหลักฐานหรือไม่”
หนิงซิวพยักหน้า “ข้าเริ่มจากเรือนพักที่องค์หญิงใหญ่ใช้เป็นที่พักฟื้น ที่นั่นห่างไกลจากเมืองหลวงไม่สะอาดเท่าจวนโหว หญิงชราที่ข้าพบล่าสุดทำงานที่เรือนพักมาหลายปีมีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับบ่าวรับใช้ ข้าไปเปิดปากนางจึงรู้เรื่องหนึ่งเข้า” ทั้งสองคนกลั้นลมหายใจและมองหนิงซิว
หนิงซิวพูดต่อไปว่า “องค์หญิงใหญ่มักจะไปพักฟื้นที่เรือนพัก นางบอกว่าสามเดือนก่อนที่พระองค์จะสิ้นพระชนม์จากโรคภัย ครั้งสุดท้ายที่พระองค์เสด็จมาที่เรือนพัก เคยมีแขกท่านหนึ่งมาเยี่ยมเยียน”
“แขกคนไหน” หยางชูอดไม่ได้ที่จะถาม
หนิงซิวตอบ “แขกคนนั้นไม่ได้แจ้
