กลางดึกที่เงียบสงบ หมิงเวยนั่งอยู่บนเตียงและเปิดกล่องออกมา หมอกจางๆ ที่ปกคลุมรอบดอกถานเชิงแผ่ไอเย็นออกมา หมิงเวยยื่นมือออกไปหยิบมันและถ่ายเทพลังเข้าไป
เมฆหมอกหมุนวนเร็วขึ้นเรื่อยๆ ก่อตัวเป็นกระแสน้ำวน นางเหยียดนิ้วออก และก็เห็นว่ากระแสน้ำวนนั้นแผ่ออกราวกับดอกไม้บานสะพรั่งในทันที
หมิงเวยจึงคว้าโอกาสนี้หยิบมันเข้าปาก ตัวฝูที่คอยปกป้องนางอยู่ตกใจ คิดจะอุทานออกมาแต่ก็กลืนกลับเข้าไปได้ทัน ลำคอของหมิงเวยขยับ ดอกถานเชิงถูกนางกลืนลงไป
จากนั้นก็เป็นการดูดซับที่ยาวนาน ตัวฝูรู้สึกว่ามีพลังหนึ่งกำลังกดขี่นางเพื่อปราบปรามพลังนี้นางจึงต้องจดจ่ออยู่กับมัน เหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผากซึ่งไม่รู้ว่าผ้าเช็ดหน้าเช็ดไปกี่ผืนแล้ว และเมื่อหมิงเวยลืมตาขึ้นท้องฟ้าก็เปลี่ยนสีแล้ว
“ตัวฝู”
“เจ้าคะ”
หมิงเวยพูดเสียงเบา “ข้าอาจหลับไปหลายวัน เจ้าปกป้องข้าด้วย”
“เจ้าค่ะ” พูดจบหมิงเวยก็หลับตาลงและนอนลงบนเตียง
ตัวฝูร้องเรียก “คุณหนูเจ้าคะ”
ไม่มีเสียงตอบรับ นางบิดผ้าเช็ดหน้าเช็ดหน้าผาก และลำคอของหมิงเวยเบาๆ หลังเช็ดตัวเรียบร้อยก็คลุมผ้าห่มให้อีกฝ่าย
ไม่นานเมื่อท้องฟ้าสว่างตระกูลจี้ก็เกิดความวุ่นวายขึ้น
วันนี้เป็นวันที่นายท่านจี้จะพาจี้เสียวอู่ไปเสวียนตูกวันเพื่อกราบไหว้อาจารย์ จี้ฮูหยินเตรียมของขวัญเอาไว้หลายอย่างทั้งเนื้อแห้ง ผลไม้ ใบชา…บรรจุเต็มรถคันใหญ่
ทรัพย์สินตระกูลจี้เป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่พวกเขาสามารถให้ได้ หลัง
