จากตรวจสอบไปหลายรอบ จี้ฮูหยินก็กลับมาทำอาหารเช้าต่อ
นายท่านจี้บอกกับจี้เสียวอู่อยู่หลายรอบว่าให้ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน อย่าเล่นอะไรไม่เข้าท่า เคารพอาจารย์ รักมิตรสหาย…
หลังจากเกิดความวุ่นวายอยู่นานในที่สุดทุกคนก็มานั่งรับประทานอาหารเช้ากัน
จู่ๆ จี้ฮูหยินก็พบว่า “เสี่ยวชีล่ะ ยังไม่ตื่นอีกหรือ”
สะใภ้ใหญ่คิดจะลุกออกไปดู แต่ตัวฝูเดินเข้ามาเสียก่อน “คุณหนูบอกว่า นางอาจต้องนอนหลายวันเจ้าค่ะ”
“นอน…หลายวันงั้นหรือ” จี้ฮูหยินงงงวย “ไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
จี้เสียวอู่คีบฮวาจ่วนขึ้นรับประทาน “ท่านแม่ ไม่ต้องสนใจนางหรอก กินของที่มีพลังมากไปก็เป็นเช่นนี้แหละ”
“กินของที่มีพลังมากไปงั้นหรือ”
“ใช่! แต่นางไม่เป็นอะไรหรอกเดี๋ยวก็ดีขึ้น”
จี้หลิงพยักหน้า “ท่านแม่ น้องหญิงรู้จักตนเองดี นางบอกหลายวันก็หลายวัน พวกเราอย่าไปรบกวนนางก็พอแล้วขอรับ”
เมื่อบุตรชายทั้งสองคนพูดเช่นนั้นจี้ฮูหยินจึงไม่ว่าอะไร แต่นางกังวลเรื่องอื่นแทน “ถ้าเช่นนั้นต้องทำเรื่องลาพักเรียนให้เสี่ยวชี ท่านพี่ ท่านเขียนจดหมายลาให้นางเถิดเจ้าค่ะ หลายวันนี้พวกเราก็ไม่ต้องพูดอะไรเดี๋ยวเรื่องลามออกไปนอกจวน”
“เข้าใจแล้ว” ทุกคนตอบรับ แม้แต่จูเอ๋อร์ยังตอบรับด้วยสีหน้าจริงจัง
หลังจากรับประทานอาหารเช้าอย่างเงียบๆ ทุกคนก็ระมัดระวังในการทำความสะอาดจาน แม้แต่เสียงสัมผัสเครื่องเคลือบก็ยังเบา
หมิงเวยนอนหลับเป็นเวลาสามวัน ในวันที่สามกลางดึกในที่สุดนางก็ลืมต
