ท่าข้าหรอก”
“….” นางกลอกตา “ก็ได้ ข้าแพ้เจ้าค่ะ”
หากเป็นการดิ้นรนต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด นางคงโจมตีลับหลังไปแล้วจะปล่อยให้อีกฝ่ายมีโอกาสต่อสู้ได้อย่างไร ความเหลื่อมล้ำในความแข็งแกร่งระหว่างชายหญิงนั้นไม่มีทางที่จะชดเชยได้
แต่ถ้าใช้แต่พละกำลังนางก็ต้องยอมรับจุดอ่อนของตนเองจริงๆ
พละกำลังในร่างกายหายไปแล้ว แต่เขาก็ไม่คิดถอยออกไป
หมิงเวยถาม “ดึกดื่นป่านนี้ท่านมาทำอะไรที่นี่เจ้าคะ”
หยางชูตอบ “ถ้าย่องมาตอนกลางวันจะไม่แปลกไปหน่อยหรือไง”
“….” วันนี้ปากจัดจนนางไม่รู้จะพูดอะไรกลับไปเลย
โชคดีที่หยางชูไม่เถียงอะไรต่อเขาพูดว่า “วันก่อนข้ามาหาท่านแล้วพบว่าอาการท่านไม่ปกติจึงกลับไปถามหนิงซิว เขาบอกว่าท่านน่าจะกลืนดอกถานเชิงเข้าไปอาจจะหลับไปสองวัน วันนี้เห็นว่าได้เวลาแล้วจึงลองมาเสี่ยงโชคดู”
หมิงเวยพูดอย่างเกียจคร้าน “ยินดีด้วย ท่านเป็นคนแรกที่เห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของข้า”
“ข้าต้องรู้สึกเป็นเกียรติด้วยหรือไม่”
“แน่นอน” นางเงยหน้าขึ้นแล้วหน้าผากนางชนกับแก้มของเขา
ทั้งสองคนเพิ่งตระหนักได้ว่าระยะห่างของพวกเขาใกล้กันเล็กน้อยเท่านั้น!
…………
