เจียงเชิ่งไม่คิดเลยว่าฮ่องเต้จะประกาศพระราชโองการได้รวดเร็วฉับไวเช่นนี้
แต่อวี้หยางมาหาเขาด้วยความตื่นตระหนกอีกครั้ง “ไท่จื่อๆ!”
เจียงจื่อโกรธจนอยากจะเตะอีกฝ่าย “เหตุใดเจ้าถึงวิ่งมาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ต้องการให้ร้ายข้าหรือ”
อวี้หยางรีบขออภัย “กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมไม่ใจร้อนไม่ได้! ไท่จื่อ ฝ่าบาทประกาศพระราชโองการให้เสวียนเฟยสืบทอดตำแหน่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
เจียงเชิ่งพูดอย่างเย็นชา “สืบทอดก็สืบทอดสิ ก็แค่เจ้าสำนักเล็กๆ มีอะไรยอดเยี่ยมกัน”
เขาน่ารำคาญจริง! อวี้หยางผู้นี้เป็นคนไร้ประโยชน์โดยแท้
พูดตามตรงตำแหน่งเจ้าสำนักในเสวียนตูกวันไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลย หากทำให้อวี้หยางสามารถนั่งตำแหน่งนี้ได้ก็จะมีคนมากมายที่คอยช่วยเขาพูดต่อหน้าเสด็จพ่อ แต่เสวียนเฟยกลับได้รับตำแหน่ง สำหรับเขาแล้วไม่เสียหายอะไร รอให้เขาได้รับตำแหน่งเสวียนเฟยคงไม่คิดทำอะไรเขาใช่หรือไม่
สิ่งที่เขากลัวคือเรื่องที่เขาทำไว้ก่อนหน้านี้!
ให้อวี้หยางเป็นพยานว่าหยางชูคือดาวมาร แต่ผลลัพธ์กลายเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างดูสงบเช่นนี้ อีกทั้งยังได้ยินว่าทั้งสองคนทะเลาะกันจนเสด็จพ่อเรียกทั้งสองไปสอบถามกลับกลายเป็นว่าเรียกแค่เสวียนเฟยเข้าพบ ไม่เรียกอวี้หยางเข้าพบด้วย
หมายความว่าอย่างไร หมายความว่าพระองค์ไม่เชื่อใจในตัวอวี้หยาง!
ในเมื่อไม่เชื่อใจแล้วคิดว่าเรื่องนี้น่าสงสัยหรือไม่ หากเสด็จพ่อรู้ว่าเขาเป็นคนสั่งใ
