งเต้
“เจิ้นผิดหวังกับเจ้ามาก” เขาได้ยินฮ่องเต้พูดทีละคำ ใจของเจียงเชิ่งเย็นเยียบและจมดิ่งลงอีกครั้ง
ในที่สุดก็หาเหตุผลถอดตำแหน่งไท่จื่อออกแล้วใช่หรือไม่ แต่ไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลอะไรฟื้นสถานะของเด็กคนนั้น บุตรนอกสมรสที่ไม่มีการบันทึกในแผนภูมิหยกประจำราชวงศ์ถึงบอกว่าเขาเป็นสายเลือดในราชวงศ์แต่เหล่าขุนนางจะแน่ใจได้อย่างไรกัน ถ้าเป็นเช่นนั้นเสด็จพ่อต้อง…
“เจ้าที่ต้องขึ้นเป็นฮ่องเต้ แต่กลับอิจฉาลูกขุนนางคนหนึ่งยังมีความเป็นสายเลือดราชวงศ์อยู่หรือไม่”
ขุนนาง เสด็จพ่อว่าอย่างไรนะ
เจียงเชิ่งเงยหน้าขึ้นเห็นแววตาที่ฮ่องเต้มองมายังเขาถึงแม้แววตาจะไร้ความเมตตาอ่อนโยน แต่ก็ไม่ได้มีแววตารังเกียจอย่างที่เขาคิด
ฮ่องเต้มองเขาด้วยสายตาเย็นชาเหมือนดั่งเช่นเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา “อันที่จริงเจิ้นไม่มาก็ได้ เพียงแค่จดจำเรื่องที่เจ้าทำเอาไว้และรอจนกว่าทนไม่ไหว จากนั้นจัดการเปลี่ยนตัวไท่จื่อก็ย่อมได้ อย่างไรซะเจิ้นก็ไม่ได้มีเจ้าเป็นบุตรชายแค่คนเดียว”
เป็นเช่นนี้หรือ
แต่คำพูดที่ฮ่องเต้พูดต่อมานั้นเกินความคาดหมายของเขา “แต่ที่เจิ้นตัดสินใจมา เพราะถึงบุตรของเจิ้นจะมีไม่น้อย แต่เจิ้นคิดถึงเจ้ามากที่สุดถึงอย่างนั้นจะไม่ลงโทษโดยไม่สั่งสอนเลยคงไม่ได้”
เสด็จพ่อพูดว่าอะไรนะ
“เจ้าฟังไม่ผิดหรอกเจิ้นไม่เคยละทิ้งความคิดเห็นของเจ้า แต่เจ้าไม่ควรทำเรื่องเกินความจำเป็น เจ้าเป็นรัชทายาทจะไปแข่งกับลูกขุนนางทำไมกัน หลายปีมานี
