างเลือกมากนักหรอก สำหรับเขาแล้วนี่อาจเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด”
หนิงซิวครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วพูดออกไปว่า “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะทำอะไร แต่ข้าต้องการเตือนเจ้าเรื่องหนึ่ง นี่เป็นชีวิตของเขาควรให้เขาเลือกเองตอนนี้สามารถปิดบังไว้ได้แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าตัดสินใจแทนเขา”
หมิงเวยยิ้ม “อาจารย์วางใจเถอะ ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ”
“เจ้าเข้าใจแล้วก็ดี” หมิงเวยหลุดออกจากความคิดแล้วถอนหายใจ
หนิงซิวจะรู้ความลำบากใจของนางได้อย่างไร องค์ชายรองและองค์ชายสามไม่สามารถพึ่งพาได้ นางจึงฝากความหวังไว้ที่ไท่จื่อ ผู้ใดจะรู้ว่าไท่จื่อเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าพวกเขาเท่าไรนัก เพราะความอิจฉาจึงคิดทำลายหยางชูเช่นนี้ หากต้องให้เขานั่งบัลลังก์จริงๆ ก็ไม่รู้จะเกิดเรื่องอะไรตามมา
ไท่จื่อเป็นคนฉลาด แต่ถ้าหากบุคลิกส่วนตัวไม่ดีมีเหตุผลอะไรที่เขาจะนั่งในตำแหน่งสูงสุดได้ ฮ่องเต้มีเวลาไม่ถึงเจ็ดปีในการหารัชทายาทที่ไว้วางใจได้ไม่รู้ว่าจะสายเกินไปหรือเปล่า และหากสนับสนุนหยางชูล่ะ เส้นทางนี้ก็ไม่ง่ายเช่นกัน ชาติกำเนิดของเขาในตอนนี้ยังไม่ชัดเจน ไม่ง่ายเลยที่จะให้เขามีคุณสมบัติในการรับสืบทอดตำแหน่ง
อีกอย่างเขาเต็มใจเดินไปในเส้นทางนี้หรือไม่เกรงว่าจะไม่ใช่เสมอไป…
“คุณหนู ยังไม่นอนหรือเจ้าคะ” เสียงของตัวฝูดังขึ้น
หมิงเวยตอบไปว่า “ตัวฝู หากเจ้ามีเรื่องที่ลำบากใจมาก เจ้าจะทำอย่างไร”
ตัวฝูกะพริบตา “บ่าวไม่มีเรื่องลำบากใจนะเจ้าคะ!”
“ข้าบอกว่าถ้าหาก”
ตัวฝู
