พระเมตตานั่นเป็นสิ่งที่กระหม่อมทราบพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้พยักหน้ารอยยิ้มของพระองค์เลือนหายไป “เจ้าเป็นแค่ชายแก่ที่ดีแต่พูดเท่านั้นแหละ!”
…………
หลังกลับมาจากหลังเขาหยางชูมาส่งนางที่นอกเรือนแล้วกลับไป
หมิงเวยเดินไปที่ประตู แต่ก็ต้องหยุดลง
“อาจารย์…” หูได้ยินเสียง ‘หึ’ ดังลอยเข้ามาแล้วร่างของหนิงซิวค่อยๆ โผล่ออกมาจากความมืด
หมิงเวยมองเขา “ท่านมีเรื่องจะคุยกับข้าหรือเจ้าคะ”
หนิงซิวสบตากลับไปมองนางอย่างจริงจังตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่หลายรอบ
“อาจารย์” หมิงเวยสงสัยเขาเป็นเช่นนี้มีเรื่องอะไรร้ายแรงงั้นหรือ
ในที่สุดหนิงซิวก็พูดขึ้นว่า “ที่เจ้าถามเมื่อครู่หมายถึงดวงชะตาปาจื้อที่แท้จริงของเขาใช่หรือไม่”
หมิงเวยพยักหน้า
หนิงซิวตอบ “เขาไม่รู้ แต่ข้ารู้”
…………..
