ควรพูดไม่ใช่การสร้างปัญหา สอง พูดในสิ่งที่ควรพูดคือคุณธรรม สิ่งเดียวที่ควรกังวลคือการทะเลาะกับเขาต้องมีท่าทางที่ใจร้อนเล็กน้อย และไม่ถึงกับหนักแน่นขนาดนั้น อย่างไรก็ตามตำแหน่งราชครูกำลังจะหลุดลอยไปอยู่แล้ว ท่านไปก่อเรื่องอย่างไรก็สูญเสียน้อยกว่าอวี้หยางอยู่แล้ว ในสถานการณ์เช่นนี้ไปก่อกวนก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
เสวียนเฟยเข้าใจความหมายของนางทันที “หากข้าไม่ได้ เขาก็ต้องไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นข้าถามตนเองให้แน่ใจแต่เขาไม่”
“ถูกต้อง!” หมิงเวยดีดนิ้ว “การที่เขาพูดลับหลังเป็นลักษณะทั่วไปของคนถ่อย ขอเพียงก่อเรื่องขึ้นก็ไม่สามารถเป็นราชครูได้แล้ว หากท่านก่อเรื่องฝ่าบาทมีแนวโน้มที่จะเล่นตามกระดาน พักเรื่องนี้ไว้ชั่วคราวซึ่งเรื่องนี้สำหรับท่านแล้วมีแต่ได้ประโยชน์”
นี่เป็นเหตุผลของการทะเลาะกันของพวกหญิงปากร้าย หากข้าไม่ได้คนอื่นก็ต้องไม่ได้ อีกฝ่ายได้รับความสูญเสียมากกว่าตนถือเป็นเรื่องที่มีความสุข
เสวียนเฟยพยักหน้าช้าๆ “ฝ่าบาทเป็นผู้มีพระเมตตา ตราบใดที่จิตใจสงบก็จะรู้ว่าอวี้หยางไม่สามารถนั่งตำแหน่งนี้ได้”
ดังนั้นเขาจึงหาเหตุผลไปทะเลาะกับอวี้หยาง แต่คงไม่รู้ว่าหมิงเวยแอบหัวเราะเบาๆ นางเสนอความคิดนี้ไปด้วยเหตุผลข้างต้น แต่สิ่งสำคัญที่สุดนั้นนางไม่ได้บอกแก่เสวียนเฟย
หากเกิดเรื่องขึ้นฮ่องเต้ยังจะลงมือกับหยางชูอยู่หรือไม่ หากยืนยันได้ว่าอวี้หยางพูดใส่ร้าย ตราบใดที่ยังเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงเมตตา พระองค์ก็ไม่ส
