ฮ่าฮ่าฮ่า…
เสียงหัวเราะของไป๋จิงชุนดังก้องห้องทำงาน แต่มันหาใช่เสียงหัวเราะแห่งความสุข มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง
ไร้เดียงสาเสียจริง
เขาส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะปรายตามองสองสามีภรรยาตระกูลหลิงด้วยแววตาเย็นชา
เอาเถอะ ข้าไม่มีเวลามานั่งฟังนิทานหลอกเด็กพวกนี้หรอก
เชี่ยนหรู… เงื่อนไขของข้ายังเหมือนเดิมทุกข้อ
ไป๋จิงชุนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดชายเสื้อแล้วเดินอาดๆ ออกไปทางประตูโดยไม่รอคำตอบ
ข้าพูดแค่นี้ ให้เวลาพวกเจ้าไตร่ตรองสองวัน
เมื่อเท้าก้าวพ้นธรณีประตู เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย แต่ไม่หันกลับมา
อ้อ… แล้วก็เจ้า หลิงเทียน
ครับ ท่านปรมาจารย์ เชิญสั่งได้เลยครับ หลิงเทียนดีดตัวลุกขึ้นยืนตรงราวกับติดสปริง
น้ำเสียงของไป๋จิงชุนเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน
ที่ข้ายอมถ่อสังขารมาถึงนี่ ก็เพราะเห็นแก่หน้าเชี่ยนหรูเท่านั้น
จงจำใส่กะโหลกไว้ให้ดี… คนอย่างข้า ไป๋จิงชุน ไม่ใช่ยางอะไหล่ของใคร
อย่าริอ่านเอาเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ไหนมาลองของ แล้วพอหัวแตกเลือดอาบถึงค่อยซมซานกลับมาร้องไห้ขอความช่วยเหลือจากข้า
โอกาสของพวกเจ้า… มีแค่ครั้งเดียว
ปัง
ประตูไม้บานหนาถูกปิดกระแทกเสียงดังสนั่น ทิ้งความเงียบอันน่าอ
