ล่าซิ… คนที่หนูบอกว่าจะมาช่วยตระกูลหลิงผ่านดันเจี้ยนได้… เป็นใครมาจากไหน?
หลิงเสี่ยวเสี่ยวอึกอัก หันไปมองหน้าพ่อด้วยความลำบากใจ
ท่านถามก็ตอบไปสิ มีอะไรต้องปิดบัง หลิงเทียนดุเสียงเข้ม เหงื่อกาฬเริ่มซึมที่ขมับ
หลิงเสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปาก รวบรวมสติแล้วเริ่มเล่า
คือ… เป็นเพื่อนร่วมรุ่นที่มหาวิทยาลัยค่ะ สัตว์อสูรของเขาคือจอมดาบมรณะ…
เธอกำลังจะบรรยายฉากการต่อสู้สุดระทึกที่ฉีกทุกกฎเกณฑ์ในห้องเรียนให้ฟัง
แต่ยังไม่ทันได้เข้าเรื่อง ไป๋จิงชุนก็ยกมือขึ้นเบรกทันที
พอ… ไม่ต้องเล่าต่อแล้ว
ชายชราแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าเจือรอยยิ้มขบขันระคนสมเพช
จอมดาบมรณะ?
สัตว์อสูรระดับ D เนี่ยนะ?
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หมุนลูกวอลนัทต่อด้วยท่าทีผ่อนคลาย
เสี่ยวเสี่ยวเอ๊ย… หนูนี่ยังเด็กจริง ๆ
อย่าว่าแต่เพื่อนรุ่นเดียวกันที่เอาเวลาไหนไปฝึกฝนเทคนิคการต่อสู้เลย
ต่อให้เป็นเซียนดาบที่ฝึกมาเป็นสิบปี… ถ้าใช้จอมดาบมรณะระดับ D ก็ไร้ประโยชน์
หลิงเสี่ยวเสี่ยวชะงัก ทำ… ทำไมคะ?
ไป๋จิงชุนหัวเราะร่า
ดันเจี้ยนของตระกูลหนู… แม่หนูเคยเล่าให้ปู่ฟังคร่าว ๆ ปู่ก็ลองวิเคราะห์ดูแล้ว
มันดูเหมือนบททดสอบที่วัดกันที่เทคนิคใช้ความอ่อนสยบความแข