นได… แต่มันคือเหวที่กว้างจนมองไม่เห็นก้น
ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น คนที่มีสัตว์อสูรระดับ B มีนับนิ้วได้ ทั้งอธิการบดีและรองอธิการบดี
แต่ระดับ A… มีเพียงผู้อาวุโสหวางคนเดียว
แถมผู้อาวุโสหวางก็ไม่ได้ขึ้นตรงกับมหาวิทยาลัยจริง ๆ เป็นแค่ศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ที่มาอาศัยทรัพยากรแลกกับการดูแลความปลอดภัย
วันดีคืนดีอยากสอนก็สอน ไม่อยากสอนใครก็บังคับไม่ได้ แม้แต่อธิการบดีจะเข้าพบยังต้องดูฤกษ์ดูยาม
ขนาดผ่านมาหลายสิบปี ท่านยังรับศิษย์แค่คนเดียวคือสวีหงหยาง
ไป๋จิงชุน มองท่าทางตกตะลึงของหลิงเสี่ยวเสี่ยวด้วยความเฉยเมย
เขาชินชากับปฏิกิริยาแบบนี้ของพวกบ้านนอกเวลาได้ยินระดับพลังของเขาแล้ว
เสี่ยวเสี่ยว ไม่ต้องมากพิธีหรอก
แม่ของหนู ไป๋เชี่ยนหรู ก็ถือเป็นคนของตระกูลไป๋เราเหมือนกัน หนูเองก็นับเป็นลูกหลานครึ่งหนึ่งของตระกูลไป๋ ทำตัวตามสบายเถอะ
น้ำเสียงของเขาฟังดูอบอุ่น แต่กลิ่นอายความสูงส่งที่แผ่ออกมา กลับสร้างกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นกลางไว้ ทำให้ไม่กล้าตีสนิท
มือที่หมุนลูกวอลนัทหยุดลง สายตาคมกริบของชายชราจ้องมองมาที่หลิงเสี่ยวเสี่ยว
แต่เรื่องที่หนูวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาตะโกนเมื่อกี้นี้… ปู่สนใจมากกว่า
ไหนลองเ