ไป๋… นี่ลูกสาวผมเอง หลิงเสี่ยวเสี่ยว
ยัยเด็กนี่ถูกผมกับเชี่ยนหรูตามใจจนเสียคน วัน ๆ เอาแต่โวยวายไร้สาระ ชอบพูดจาเพ้อเจ้อ
หากล่วงเกินท่านไป… ขอท่านโปรดอภัยด้วยครับ
ชายชราที่ถูกเรียกว่าปรมาจารย์ไป๋โบกมือเบา ๆ อย่างไม่ถือสา
หลิงเทียนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบหันไปแนะนำลูกสาวที่ยังยืนงงอยู่ที่ประตู
เสี่ยวเสี่ยว นี่คือท่านปรมาจารย์ไป๋ เป็นญาติผู้ใหญ่ฝั่งแม่ของลูกมาจากเมืองหลวง… ตามศักดิ์แล้วลูกต้องเรียกท่านว่าคุณปู่ไป๋
รีบทำความเคารพท่านซะ
สมองของหลิงเสี่ยวเสี่ยวยังประมวลผลไม่ทัน แต่สัญชาตญาณสั่งให้เธอรีบก้มหัว
สวัสดีค่ะ… คุณปู่ไป๋
หลิงเทียนยิ้มอย่างพอใจ
คุณปู่ไป๋ของลูก… คือผู้ฝึกสัตว์ระดับปรมาจารย์จากเมืองหลวง
ผู้ฝึกสัตว์ระดับ 5
เปรี้ยง
เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล หลิงเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกหน้ามืดวูบ
ระดับ 5?
นั่นมันระดับเดียวกับผู้อาวุโสหวางเสาหลักแห่งมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นเลยไม่ใช่เหรอ?
ตัวตนระดับตำนานที่ครอบครองสัตว์อสูรระดับ A
คนระดับนี้… ทำไมถึงมาโผล่ที่บ้านของเธอได้?
อย่าเห็นว่าพ่อของเธอมีสัตว์อสูรระดับ B แล้วจะยิ่งใหญ่คับฟ้าในเมืองเทียนอวิ๋น
ช่องว่างระหว่างระดับ B กับ A มันไม่ใช่แค่ขั้นบั