งไปยังเสวียนเฟย อวี้หยางและคนอื่นๆ พวกเขาร่วมมือกัน แต่ละคนค้นหาเป้าหมายและเริ่มทำอะไรบางอย่าง
ดูเหมือนว่าอวี้หยางจะมีของวิเศษอยู่ในมือ เขากำลังตรวจสอบอะไรบางอย่าง ส่วนเสวียนเฟยใช้วิธีเดียวกันกับนาง เขาพูดคุยกับหนึ่งในพวกนั้น
หมิงเวยมองเด็กสาวนางหนึ่ง
นางมีอายุประมาณยี่สิบปี ใบหน้าทาแป้งหนา แต้มชาดบนริมฝีปากด้วยสีแดงอันร้อนแรง เสื้อผ้าเผยออกนิดหน่อย เมื่อเห็นหยางชูเดินเข้ามาดวงตาของนางก็เปล่งประกายนางโบกผ้าเช็ดหน้า
“คุณชาย มาเล่นกับข้าเถอะ!” น่าเสียดายที่หยางชูไม่แม้แต่จะมองและเดินผ่านนางไป
จากนั้นหมิงเวยจึงเดินเข้าไปหา นางแค่นหัวเราะ แววตามองด้วยความอิจฉาและเหยียดหยาม ท่าทางเช่นนี้นางน่าจะเป็นหญิงในหอคณิกา
หมิงเวยยิ้ม “แม่นางมีนามว่าอะไรหรือ”
นางสางผมตนเองและตอบอย่างเกียจคร้าน “หงซิ่ง”
“แม่นางหงซิ่ง ปิ่นปักผมของท่านงดงามมาก!”
หงซิ่งรู้สึกภาคภูมิใจเล็กน้อย “แน่นอน”
“ไม่ทราบว่ามีราคาเท่าไรหรือ”
หงซิ่งแตะปิ่นของตนและตอบไปว่า “สองตำลึง”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วถาม “ถ้าหากว่าท่านซื้อปิ่นปักผมมาในราคาสองตำลึง พี่น้องของท่านเห็นว่ามันงดงามมากและต้องการซื้อต่อจากท่านในราคาสองตำลึงสามเฉียน[1] จากนั้นท่านรู้สึกว่าท่านชอบมันจริงๆ จึงซื้อกลับมาในราคาสองตำลึงห้าเฉียน จากนั้นพี่น้องคนอื่นของท่านเสนอในราคาสามตำลึง ท่านก็ขายให้นางอีก ขอเรียนถามท่านว่าท่านได้กำไรหรือขาดทุนไปเท่าไร”
หงซิ่งตกตะลึงนางไม่ส
