าใกล้แล้วคารวะอีกฝ่าย “ท่านนักพรต ข้ายินดีที่จะลอง”
ผู้อาวุโสยิ้มแล้วยื่นมือออกไป “เชิญคุณชายได้เลย”
นักกวีรุ่นเยาว์หยิบกว้าถ่งขึ้นมาเขย่าอย่างระมัดระวังแล้วหลับตาลงพึมพำอย่างเงียบๆ เขากัดฟันแล้วเทมันออกมา
ผู้อาวุโสมองผลปากว้าแล้วยิ้ม “คุณชายรู้ศาสตร์พยากรณ์เล็กน้อย กว้านี้มีความซื่อสัตย์จริงใจนับว่าชะตากรรมของนักพรตเฒ่าไม่ใช่ก็ใกล้เคียง”
คำพูดนี้ฟังดูเกินจริง สีหน้าของนักกวีมืดครึ้มเขาคารวะอีกฝ่าย “ทักษะของข้ายังไม่ดีเท่า ขอบคุณท่านนักพรตที่ชี้แนะ” กล่าวจบเขาก็หมุนตัวเดินไปตามทางภูเขา
ที่ผู้อาวุโสกล่าวมาดวงชะตาของเขาลงโทษวงศาคณาญาติทั้งหกซึ่งไม่ใช่ก็ใกล้เคียง แต่นั่นก็ไม่ใช่ชะตาที่เขาต้องการ
บู๊ไม่สามารถ บุ๋นก็ผ่านไม่ได้ เหล่าบุตรหลานขุนนางชั้นสูงเริ่มทำอะไรไม่ถูก
แค่ด่านแรกยังผ่านยากขนาดนี้ดูเหมือนการทำตัวโดดเด่นต่อหน้าพระพักตร์จะไม่ง่ายเสียแล้ว! หลังจากล้มเหลวสองครั้งติดต่อกันผู้เข้าร่วมที่เหลือก็เริ่มระมัดระวังตัวและไม่กล้าลองอะไรง่ายๆ อีก
เมื่อไม่สามารถที่จะแสดงฝีมือได้ก็มีคนผู้หนึ่งหัวเราะขึ้นมาแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าผู้อาวุโส “ข้าเอง”
ฮ่องเต้เห็นเขาก็หันไปยิ้มให้เผยกุ้ยเฟย “หรือชูเอ๋อร์มีความคิดอะไรแปลกๆ อีกแล้ว”
เผยกุ้ยเฟยหัวเราะ ไท่จื่อเห็นภาพนี้ก็รู้สึกขัดหูขัดตายิ่ง
หากใครไม่รู้คงคิดว่าพวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน!
หยางชูเทเหรียญทองแดงออกมาจากข้างใน เขาดูแต่ละเหรียญอย่างระมั
