เสวียนตูกวันตั้งอยู่ในพื้นที่สูง หอเหวินเต้าอยู่บนจุดสูงสุดซึ่งแม้แต่ผู้คนที่อยู่รอบนอกก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน
หมิงเวยมองเห็นร่มสีทองตั้งอยู่หน้าวิหารแต่ไกลจึงรู้ว่าฮ่องเต้ก็อยู่ที่นี่เช่นกัน ถัดจากรถม้าพระที่นั่งก็เป็นกระโจมประดับ องครักษ์พาครอบครัวตระกูลจี้ไปยังที่นั่งที่อยู่ด้านท้าย
ซึ่งทางฝั่งซ้ายขวามีคนอยู่ก่อนแล้วเมื่อตระกูลจี้มาถึงพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะทักทาย การทักทายนี้ทำให้จี้ฮูหยินรู้สึกตกใจ
ด้านซ้ายคือตระกูลเจียโผ ด้านขวาคือพระญาติของสมาชิกในราชวงศ์
ถึงแม้ตระกูลเจียโผจะไม่มีอำนาจในตอนนี้เป็นพระญาติที่ห่างจากสายเลือดโดยตรงค่อนข้างไกล แต่เมื่อเทียบกับตระกูลของตนแล้วก็ถือว่าแข็งแกร่งกว่าเล็กน้อย
จี้ฮูหยินกระซิบคุยกับสามี “ที่ตรงนี้เป็นของพวกเราจริงๆ หรือเจ้าคะ เกิดความเข้าใจผิดกันหรือไม่”
นายท่านจี้พูดออกไปว่า “ข้าถามไปหลายรอบแล้วเป็นของพวกเราจริงๆ”
จี้หลิงเองก็รู้สึกไม่แน่ใจ แต่เมื่อครู่เห็นหมิงเวยกับจี้เสียวอู่กระซิบกระซาบกันก็เดาได้ว่าเรื่องนี้คงเกี่ยวข้องกับพวกเขาจึงบอกไปว่า “ท่านแม่ ในเมื่อมันเป็นที่สำหรับพวกเราก็นั่งด้วยความสบายใจเถอะขอรับมีที่นั่งดีๆ แต่ไม่นั่งคงเป็นคนโง่เขลาแล้ว”
จี้ฮูหยินพูด “ข้าแค่กังวลว่าที่นั่งดีๆ นี้จะไม่ควรนั่งก็เท่านั้น”
“วางใจเถอะขอรับมันไม่ใช่สิ่งที่เราร้องขอเสียหน่อย” พูดแล้วจี้หลิงก็เหลือบมองกลับไป หมิงเวยถูกอีกฝ่ายจ้องมองก็คิดว่าพี
