ังคงไม่ตอบอะไร
หมิงเวยตอบ “คงเป็นเพราะตอนที่ไปห้องน้ำเมื่อครู่ไม่ระวังศีรษะเลยกระแทกหินเข้าเลยโง่เจ้าค่ะ”
“….”
เมื่อสิ้นสุดการกล่าวอวยพรเหล่าผู้อาวุโสของเสวียนตูกวันเดินแถวออกมาหยุดต่อหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้และคุกเข่าลง “ทูลฝ่าบาท วันนี้เสวียนตูกวันมีเรื่องที่แก้ไม่ออกจึงโปรดให้ฝ่าบาทช่วยทำการตัดสินใจพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ยิ้ม “มีเรื่องอะไรกล่าวออกมาเถอะ”
ผู้อาวุโสที่เป็นหัวหน้ากล่าวว่า “เจ้าสำนักซูสิงจากไปนานกว่าครึ่งปีแล้ว ตำแหน่งเจ้าสำนักจึงว่างวันนี้มีลูกศิษย์สองคนที่เป็นศิษย์ของเจ้าสำนักคนก่อน ไม่รู้ว่าจะเลือกผู้ใดรับตำแหน่งดีจึงเรียนฝ่าบาทโปรดช่วยคัดเลือกด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
กล่าวจบเสวียนชื่อแห่งเสวียนตูกวันสองนายก้าวเท้ามาข้างหน้าแล้วก้มลงหมอบ “ถวายบังคมฝ่าบาท”
ฮ่องเต้ถามว่า “ตำแหน่งเจ้าสำนัก มีกฎเกณฑ์อยู่แล้ว เหตุใดถึงเลือกไม่ได้เล่า”
ผู้อาวุโสตอบว่า “ทูลฝ่าบาท เจ้าสำนักซูสิงเคยสั่งให้เสวียนเฟยเดินทางไปทั่วยุทธภพ ตามกฎแล้วเจ้าสำนักคนต่อไปจำเป็นต้องเดินทางไปรอบๆ เพื่อเพิ่มพูนความรู้ประสบการณ์ ดังนั้นกระหม่อมและคนอื่นๆ คิดว่าเจ้าสำนักซูสิงต้องการให้เสวียนเฟยเป็นเจ้าสำนักคนต่อไป อย่างไรก็ตามในช่วงสองปีที่เสวียนเฟยออกเดินทาง ก่อนที่เจ้าสำนักซูสิงจะมรณะไปได้เรียนอวี้หยางผู้เป็นศิษย์คนแรก สั่งเสียให้เขาดูแลพี่น้องทุกคน กระหม่อมและคนอื่นจึงไม่แน่ใจว่าเจ้าสำนักซูสิงเปลี่ยนความตั้งใจหรือไม่ อ
