วันที่เก้าเดือนเก้า เทศกาลฉงหยางรถม้าวิ่งบนถนนมากมาย ผู้คนนับร้อยจำนวนนับไม่ถ้วนแห่กันไปที่เสวียนตูกวัน
ตระกูลจี้แบ่งรถม้าออกเป็นสามคันเดินทางออกนอกเมืองพร้อมกับฝูงชน
หมิงเวยนั่งฟังการสนทนาเรื่องขอพรระหว่างจี้ฮูหยินกับสะใภ้ใหญ่อยู่ในรถม้า สติของนางไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ด้วยความที่รถม้ามีจำนวนมากเกินไปจึงเคลื่อนๆ หยุดๆ ผ่านไปนานกว่าจะใกล้ถึงบริเวณใกล้เคียงกับเสวียนตูกวัน
ทันทีที่พวกเขาลงจากรถก็ได้ยินเสียงแส้จากท้องถนนกับกองกำลังรักษาพระองค์กลุ่มเล็กที่เดินไปๆ มาๆ เหมือนสั่งการอะไรสักอย่าง หมิงเวยไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้าของนายท่านจี้กับจี้ฮูหยินดูเป็นกังวล
“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” นางถาม
จี้หลิงระงับความตื่นเต้นแล้วตอบไปว่า “รถม้าพระที่นั่งจะเสด็จมาที่เสวียนตูกวัน”
หมิงเวยตกใจ “ไม่มีพระราชโองการล่วงหน้าหรือเจ้าคะ”
นายท่านจี้ลูบเคราพลางพูดว่า “ฝ่าบาทมักจะเสด็จโดยเรียบง่าย หากต้องประกาศราชโองการก่อนสิ่งที่ต้องเตรียมตัวค่อนข้างมากพระองค์ไม่ต้องการความยุ่งยาก”
หมิงเวยพยักหน้า “เป็นเช่นนี้นี่เอง”
จี้หลิงตอบ “ฝ่าบาทไม่เสด็จออกจากพระราชวังมานานแล้ว เหตุใดจู่ๆ วันนี้ถึงออกมาร่วมพิธีกันได้ เสวียนตูกวันช่างยิ่งใหญ่จริงๆ!”
จี้เสียวอู่พูดต่ออย่างไร้ชีวิตชีวา “ตำแหน่งเจ้าสำนักเสวียนตูกวันว่างมาหนึ่งปีแล้ว ถึงเวลาที่ต้องแต่งตั้งเจ้าสำนักคนใหม่ คิดว่าคงเป็นเพราะเรื
