ำสนมได้ ฝ่าบาท พระองค์ออกไปพูดคุยกับพวกเขาเถอะเพคะ ช่วงเวลาของพ่อลูกท่านอย่าทำตัวห่างเหินนักเลย”
ฮ่องเต้ทอดถอนใจ “เจ้าจิตใจดีงามเช่นนี้ เหตุใดถึงไม่สามารถรับตำแหน่งมารดาแห่งแผ่นดินได้กันพวกเขาสร้างปัญหาจริงๆ!”
เผยกุ้ยเฟยหัวเราะ “ฝ่าบาทอย่าพูดเช่นนี้เลยเพคะ หม่อมฉันได้ตำแหน่งกุ้ยเฟย รู้สึกซาบซึ้งในพระคุณเป็นอย่างยิ่งไฉนจะกล้าหวังเกินเลยไปกว่านี้ ตำแหน่งฮองเฮาไม่ใช่ว่าผู้ใดจะนั่งกันได้ง่ายๆ”
ได้ยินนางพูดเรื่องนี้ฮ่องเต้ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “เจ้าควรเป็นมารดาของแผ่นดิน หากไม่ใช่เพราะคำทำนายในตอนนั้น….”
“ฝ่าบาท!”
ฮ่องเต้หยุดตนเองได้ทันเขายิ้มให้นาง “ได้ เจิ้นจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก แล้วจะออกไปพบเด็กสองคนนั้นด้วย เจ้านอนพักเถอะ”
ฮ่องเต้เดินออกไปภายในห้องจึงเหลือเพียงนางคนเดียว
รอยยิ้มบนใบหน้าของเผยกุ้ยเฟยเลือนหายไป แววตาคู่นั้นช่างดูว่างเปล่า นางยิ้มเยาะตนเอง “มารดาแห่งแผ่นดินงั้นหรือเป็นชะตากรรมที่โง่เสียจริง!”
……….
ไท่จื่อเจียงเชิ่งและซิ่นอ๋องเจียงเฉิงกำลังรออยู่ด้านนอก เมื่อเห็นฮ่องเต้เดินออกมาพวกเขาก็ทำความเคารพ “ลูกได้ยินว่ากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงล้มป่วยจึงเดินทางมาถามไถ่อาการ ไม่คิดว่าเสด็จพ่อจะอยู่ที่นี่ด้วย ลูกเลินเล่อเสียแล้ว”
ฮ่องเต้ยิ้มแล้วเดินเข้ามาประคองพวกเขา “พวกเจ้ามีเจตนาดี”
เจียงเชิ่งเหลือบมองแล้วถามอย่างระมัดระวัง “เสด็จพ่อ เหนียงเหนียงเป็นอย่างไรบ้างพะย่ะค่ะ”
“แค่หวัดธรรมด
