าพักผ่อนสักสองวันก็ดีขึ้นแล้ว”
เจียงเชิ่งทำหน้าเสียใจ “เป็นเพราะลูกเองทำให้เหนียงเหนียงกังวลเรื่องการคัดเลือกพระชายาจนต้องล้มป่วย”
“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย” ฮ่องเต้ตอบ “เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว กุ้ยเฟยแค่เจอลมหนาวจนล้มป่วยอีกไม่นานนางก็หาย”
พูดคุยต่ออีกไม่กี่ประโยคฮ่องเต้ก็ให้พวกเขากลับไป
เจียงเชิ่งกับเจียงเฉิงเดินออกจากพระราชวังเชียนชิว พวกเขาเงียบตลอดทางไม่พูดอะไร จนกระทั่งเดินพ้นเขตต้องห้ามของพระราชวัง เจียงเฉิงก็พูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่ ท่านเลือกพระชายาหรือยัง”
เจียงเชิ่งพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเลือกมาให้จำนวนหนึ่ง และให้ข้าเลือกด้วยตนเองต่อ”
“ไม่ทราบว่ามีผู้ใดบ้างหรือ” เจียงเชิ่งบอกชื่อพวกนางไป
เจียงเฉิงรู้สึกประหลาดใจ “พวกนางมีฐานะค่อนข้างต่ำเลยนะ!”
เจียงเชิ่งพูด “เหนียงเหนียงบอกว่าพวกนางงดงามเพียบพร้อมด้วยสติปัญญา สามารถเป็นพระชายาได้”
หลังจากเดินเงียบๆ ไปสักพักเจียงเฉิงก็พูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่ ข้าไม่ควรพูดเรื่องนี้ออกมา แต่พระชายาของท่าน ในอนาคตต้องดำรงตำแหน่งฮองเฮา แต่ไม่ใช่ทุกคนจะควบคุมวังหลังได้ ในตอนที่เสด็จพ่อยังดำรงตำแหน่งจ้าวอ๋องได้เลือกเสด็จแม่เป็นพระชายา หลังจากนั้นเสด็จปู่ก็เคยพูดถึงว่าฐานะของเสด็จแม่…”
เขามองเจียงเชิ่งแล้วพูดว่า “ข้าไม่ได้หมายความว่าเสด็จแม่เป็นเช่นนั้น แต่การพิจารณาของเสด็จปู่ต้องคำนึงถึงเสด็จพ่อเป็นอันดับแรก บอกว่าสะใภ้คนแรกฐานะไ
