เมื่อหยางชูเข้าพระราชวังก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่เหล่าขุนนางเลิกประชุมพอดี ข้าราชสำนักหลายคนเดินไปที่ประตูวัง เขาเดินสวนกับฝูงชนดังกล่าว
ข้าราชสำนักคนเก่าคนแก่ส่วนใหญ่รู้จักองค์หญิงหมิงเฉิง เมื่อเห็นหยางชูหลายคนก็หยุดทักทายเขา
โส่วเซี่ยง[1]หลู่เฉียนหยุดเดิน ชายคนนี้อายุมากแล้วร่างกายเลยขยับไม่สะดวกเท่าใดนัก ฮ่องเต้เองก็เห็นอกเห็นใจเขาจึงให้เขาขึ้นเกี้ยวเป็นกรณีพิเศษ
“คุณชายหยางจะเข้าพบฝ่าบาทหรือ” หยางชูให้ความเคารพผู้อาวุโสวัยมากกว่าเจ็ดสิบปีผู้นี้ เขาโค้งกายทำความเคารพและตอบกลับไป “ขอรับ”
หลู่เฉียนยิ้ม “เวลานี้เช้าตรู่ เจี่ยงเหวินเฟิงรายงานว่ากลุ่มยาจกในเมืองหลวงถูกพวกท่านตัดรากถอนโคนแล้ว ช่างเป็นข่าวดีจริง! ตอนที่ข้าดำรงตำแหน่งจิงจ้าวอิ่นก็เคยกวาดล้างกลุ่มยาจก แต่พวกมันก็มีที่หลบซ่อนตัวมากมายผ่านไปไม่กี่ปีก็ฟื้นคืนกลับมาอีก แต่คนหนุ่มอย่างพวกท่านมีแรงจูงใจ คนแก่อย่างพวกข้าเทียบไม่ติดเลย”
หยางชูตอบกลับ “หลู่เซียงชมเกินไปแล้วขอรับ เข้าโจมตีกลุ่มยาจกไม่ได้ลงแรงเพียงวันเดียว ถึงแม้ตอนนี้เราจะกวาดล้างถ้ำโจรจนสิ้นซากแล้ว แต่ใต้เท้าเจี่ยงต้องทำงานอย่างหนักเพื่อป้องกันปัญหาในอนาคตขอรับ”
หลู่เฉียนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มอย่างยินดี “คุณชายหยางพูดมาก็มีเหตุผล”
ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกสักพักก็แยกย้ายกันไป คนหนึ่งเดินออกจากสำนักพระราชวัง อีกคนเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้
ในสายตาของผู้อื่นมองว่าไม่มีอะ
