ไรผิดปกติ ผู้ใดจะไม่รู้ว่าในช่วงแรกที่หลู่เฉียนตกต่ำเคยได้รับความช่วยเหลือจากองค์หญิงหมิงเฉิงมาก่อน เป็นเรื่องปกติที่ต้องดูแลคนรุ่นหลังหากพบเจอกันก็แค่หยุดพูดคุยทักทายกันเท่านั้นเอง แต่ในสายตาของไท่จื่อเจียงเชิ่งนั้นกลับรู้สึกขวางหูขวางตาเสียจริง
เหวินยวนกระซิบ “หลู่เซียงมองเขาต่างออกไปจริงๆ”
เจียงเชิ่งไม่สบายใจ แต่ปากกลับพูดออกไปว่า “อย่างไรเขาก็ได้ความรักจากท่านป้า”
เหวินยวนพูดอีกว่า “แต่เขาไม่ได้ใจดีกับไท่จื่อเลยพะย่ะค่ะ”
เจียงเชิ่งไม่พูดอะไรเขาก้าวไปข้างหน้า
โส่วเซี่ยงหลู่เฉียนดำรงตนอย่างเที่ยงธรรมมาโดยตลอด ไม่ว่าคนอื่นจะประจบประแจงตนที่เป็นถึงไท่จื่ออย่างไร แต่อีกฝ่ายก็แยกงานออกจากเรื่องส่วนตัวได้ ไม่ทำตัวใกล้ชิด แต่ก็ไม่ได้ทำตัวบาดหมาง
เมื่อก่อนเจียงเชิ่งคิดว่าเป็นเช่นนี้น่ะดีแล้ว ตนเป็นไท่จื่อเป็นรัชทายาทที่น่าเชื่อถือ หลู่เฉียนไม่ตั้งพรรคไม่เข้าข้างผู้ใดมากจนเกินไปซึ่งถือว่าเป็นทัศนคติที่ดีมาก
แต่ไม่รู้ว่าหลายวันมานี้ตนเป็นอะไรยิ่งรู้สึกอึดอัดในใจมากขึ้นเรื่อยๆ
เขาไม่เข้าข้างผู้ใดมากเกินไป แต่กลับพูดดีกับเด็กนั่น เสด็จพ่อเองเมื่อพูดถึงก็มีแต่พูดเรื่องดีๆ…
เด็กนั่นไม่ได้ยกย่องเป็นองค์ชายด้วยซ้ำ แต่ถ้าหากวันหนึ่ง…เจียงเชิ่งยิ่งคิดยิ่งไม่พอใจ
แล้วเหวินยวนก็พูดขึ้นอีกว่า “น้องสี่ดูเหมือนยังตกใจกลัวอยู่ หลายวันมานี้นอนไม่ค่อยหลับ น้องสามก็รู้สึกทุกข์ใจอยากไปเสวียนตูกวันเพื่อขอเค
