รื่องราง ไท่จื่อช่วงนี้พระองค์เองก็ดูกระสับกระส่าย อยากเสด็จไปด้วยกันหรือไม่พะย่ะค่ะ”เจียงเชิ่งชะงัก
เหวินยวนชะงักเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสีหน้าดูไม่ค่อยดี ขบคิดว่าตนเองควรผ่อนคลายหน่อยดีหรือไม่ ผู้ใดจะรู้ว่าเจียงเชิ่งกลับแย้มยิ้มขึ้นมา “ได้สิ!”
เพิ่งไปรับกลับมาก็คิดผลักนางมาให้ตนเสียแล้วช่างใจร้อนเสียจริง
หลายปีมานี้ตระกูลเหวินช่วยตนมาไม่น้อยอีกทั้งยังเป็นครอบครัวของท่านลุง ตนเคยคิดว่าการมีลูกพี่ลูกน้องทำให้รู้สึกอุ่นใจ ผู้ใดจะคิดว่าพวกเขาจะหลอกลวงตนเช่นนี้
หายตัวไปครึ่งเดือนไม่รู้ว่ายังบริสุทธิ์อยู่หรือไม่แต่ยังคิดผลักนางมาให้ตนอีก ตอนนี้เป็นพระชายาต่อไปเป็นฮองเฮา ฮองเฮาที่เคยถูกกลุ่มยาจกลักพาตัวไปครึ่งเดือนพวกเขายังมียางอายอยู่หรือไม่ คงต้องทำให้พวกเขาตัดใจเสียแล้ว
………
ฮ่องเต้มาพบหยางชูอย่างรวดเร็วฟังอีกฝ่ายรายงานคดีกระดูกศพที่อุโมงค์ใต้สะพานเสร็จก็พยักหน้าทั้งรอยยิ้ม “เจียงชิงบอกว่าเจ้าลงแรงมาไม่น้อยหลายวันมานี้ลำบากเจ้าแล้ว”
หยางชูก้มหน้าตอบรับ “กระหม่อมเป็นแค่ผู้ช่วยไม่ลำบากอะไรเลยพะย่ะค่ะ”
“เจ้ารับผิดชอบเรื่องข้อมูล สิ่งที่เจ้าลงแรงทำไปไม่น้อยไปกว่าเจียงชิงเลย! ” ฮ่องเต้ยิ้ม “เจ้ามีความดีความชอบพูดมาได้เลยว่าต้องการสิ่งใด ข้าจะจัดหามาให้เอง”
หยางชูลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบไปว่า “กระหม่อมยังนึกไม่ออกขอเก็บไปคิดก่อนได้หรือไม่พะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้หัวเราะ “ได้ เจ้าเก็บไปคิดก่อนได้”
หยา
