านเสียแล้ว”
หยางชูหันหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าของตนเองภายใต้เงามืด ผ่านไปนานกว่าจะพูดว่า “มาพูดตอนนี้จะได้ประโยชน์อะไร”
หนิงซิวยิ้มบางๆ “ตอนนี้ท่านอาจารย์จากไปแล้ว ก่อนท่านอาจารย์จะจากไปยังกังวลเรื่องท่าน ข้าเลยต้องมาที่นี่ ในเมื่อท่านสงสัยสาเหตุการตายขององค์หญิงหมิงเฉิง ข้าจะช่วยท่านสืบหาความจริง หลังจากนี้หากมีเรื่องอะไรท่านพูดกับข้าโดยตรงได้เลย พวกเราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกันไม่มีอะไรที่คุยกันไม่ได้”
หนิงซิวไม่ใช่คนที่แสดงความอ่อนโยนอะไร แต่กลับติดตามเขาไปทุกที่ หยางชูอดใจเต้นไม่ได้…
“เดี๋ยวนะ!” จู่ๆ เขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลยว่าท่านย่าคิดจะส่งข้าออกไปหมายความว่าอย่างไร” เกือบจะถูกความอ่อนโยนของเขาทำให้มองข้ามเรื่องนี้ไปเสียแล้ว!
…………
