จี้เสียวอู่หันหลังกลับมาแล้วยิ้มให้ “พี่กุ้ยเหนียง อันที่จริงท่านกับข้าไม่ควรพบกันที่นั่น คิดเสียว่าก่อนหน้านี้เป็นแค่ความฝันเถอะ” กุ้ยเหนียงมองเขาเดินจากไปทั้งอย่างนั้น ผ่านไปไม่นานก็มีสาวใช้ที่ถูกย้ายให้มาช่วยคดีนี้เป็นพิเศษเข้ามาพานางกลับไปเพื่อรอการสอบสวนคดี
“ท่านคือกุ้ยเหนียงใช่หรือไม่”
กุ้ยเหนียงตอบเสียงเบา “เจ้าค่ะ”
“ตามบ่าวมาเจ้าค่ะ” กุ้ยเหนียงตามนางเข้าไปในห้องโถง เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่ตรงกลางก็ไม่กล้าสบตา นางคุกเข่าคำนับอีกฝ่าย “ข้าน้อยนามกุ้ยเหนียง คารวะใต้เท้า”
แล้วก็มีเสียงอ่อนโยนดังขึ้น “กุ้ยเหนียง เจ้าเป็นเด็กสาวที่ถูกลักพาตัวมาใช่หรือไม่”
“ใช่เจ้าค่ะ” กุ้ยเหนียงย่อกาย “ข้าน้อยถูกจับตัวไปตั้งแต่ยังอายุไม่ถึงสิบปี หลายปีมานี้ถูกพวกเขาบังคับจนทำเรื่องไม่ดีเข้า ขอใต้เท้าโปรดเมตตาด้วยเจ้าค่ะ”
“พูดมา เจ้าทำเรื่องไม่ดีอะไร”
กุ้ยเหนียงกัดริมฝีปาก นางนึกถึงคำพูดของจี้เสียวอู่แล้วสารภาพทุกอย่างออกมา “ข้าน้อยเริ่มรับแขกตอนอายุสิบสี่ ในตอนแรกข้าน้อยร่วมมือกับพวกเขาสร้างเรื่องหลอกลวงต่อมาก็ได้ทำความรู้จักกับเจ้าหน้าที่ตามความต้องการของพวกเขา…”
นางมีความจำที่ดี รู้หนังสือ แขกทุกคนที่นางเคยต้อนรับมานางจำได้อย่างชัดเจน เจ้าหน้าที่คัดลอกเขียนรายชื่ออยู่สิบกว่าหน้ากว่าจะจบ เมื่อมองดูเนื้อหาอย่างละเอียดแล้วเหงื่อของเขาแทบอาบหน้า
ถึงแม้จะไม่มีขุนนางชั้นสูงอย่างขั้นสองขั้นสาม แต่ขุนนางข
