ี่ช่วยพวกนางออกมาได้จะยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์อยู่หรือไม่
เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องน่าเบื่อในสายตาของเสวียนชื่อ สำหรับเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่อาศัยอยู่ในโลกใบนี้ นี่เป็นสิ่งสำคัญมากที่จะกำหนดชะตาชีวิตพวกนาง
ข้อมูลถูกรายงานมาอย่างต่อเนื่อง “พบตัวฝูแล้วขอรับ แน่ใจแล้วว่าพวกนางอยู่กับพี่ชายของท่าน”
“จับผู้เฒ่าสองคนกับหัวหน้าทั้งเจ็ดได้แล้วขอรับ”
“เจอเว่ยเสี่ยวอันแล้วขอรับ นางปลอดภัยดี”
หมิงเวยถอนหายใจด้วยความโล่งอก “งั้นก็เหลืออีกหนึ่งเรื่อง” จัดการกลุ่มยาจกให้ราบคาบไม่ให้รอดไปแม้แต่คนเดียว แต่หยางชูที่ได้รับข่าวใหม่มาเลิกคิ้ว
“คุณหนูสามตระกูลเหวินถูกจับเป็นตัวประกัน นางเพิ่งหายตัวไปเมื่อครู่จากการคาดเดาของพวกเขาเป็นไปได้ว่าจะไปทางนั้น”
ในขณะที่พูดคุยกันก็มีศีรษะคนจำนวนหนึ่งโผล่ออกมาจากใต้สะพานเชิงผิง พวกเขามองซ้ายมองขวาแล้วโผล่ขึ้นมาจากใต้สะพานอย่างระมัดระวัง
ในตอนที่พวกเขาคิดว่าตนเองปลอดภัยแล้วก็มีเสียงดังขึ้นข้างหูว่า “จะไปไหนกันหรือ” สีหน้าของพวกเขาแข็งทื่อ เมื่อเห็นบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งขวางพวกเขาอยู่เบื้องหน้า
“ไม่เกี่ยวกับเจ้า หลีกไป!” หนึ่งในพวกเขาตะโกนเสียงดัง
บุรุษผู้นั้นยิ้มแล้วดึงไม้คานออกมา “ขอโทษด้วย แต่เรื่องนี้ข้าไม่ยุ่งไม่ได้”
เหล่าขอทานหลายคนตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติสีหน้าของพวกเขาดุร้ายและคิดจะใช้กำลังฝ่าออกไป อีกฝ่ายยกไม้คานขึ้นตวัดซ้ายขวาจนเหล่าขอทานล้มลงกับพื้นแล้วเขาก็ต
