เว่ยเสี่ยวอันตกใจจนสติหลุด ปิ่นปักผมอันนี้นางซ่อนเอาไว้ตอนที่ถูกลากไปแต่งตัวก่อนหน้านี้ คิดว่าหากตนไม่สามารถรอดพ้นจากที่นี่ไปได้ก็จะใช้มันฆ่าตัวตายซะ
ไม่คิดว่าจะถูกกุ้ยเหนียงจับได้ กุ้ยเหนียงกระซิบถามข้างหูนาง “เจ้ารู้จักคุณชายกัวใช่หรือไม่” เว่ยเสี่ยวอันไม่ตอบแต่มองอีกฝ่ายด้วยความหวาดระแวง
กุ้ยเหนียงกล่าวอย่างขมขื่น “แค่เจ้าเดินเข้ามาข้าก็ดูออกแล้ว”
แววตาเช่นนั้นไม่ใช่แค่หลงใหลในความงามของเขาแน่นอน ไม่มีความหลงใหลในแววตาของนางมีแต่ความวิตกกังวลและความหวังอันเลือนรางเท่านั้น
กุ้ยเหนียงถอนหายใจ “สถานะของเขาช่างแตกต่างกันจริงๆ…”
เมื่อเห็นสายตาของเว่ยเสี่ยวอันที่มองนางอย่างระมัดระวังมากขึ้น กุ้ยเหนียงจึงพูดเบาๆ “วางใจเถอะ ข้าไม่ได้คิดร้ายในเมื่อเจ้ารู้จักคุณชายกัว การที่เขามาอยู่ที่นี่คงเกี่ยวข้องกับเจ้าใช่หรือไม่”
ไม่รอให้เว่ยเสี่ยวอันตอบนางก็พูดต่อไปว่า “เขามาที่นี่ได้อย่างราบรื่น หมายความว่าวันที่เจ้าจะได้ออกจากขุมนรกก็ใกล้มาถึงแล้ว จะทำเรื่องเช่นนี้ให้ลำบากทำไมกัน จะพาตนเองให้อยู่ในอันตรายหรืออย่างไร วรยุทธ์ของเขาไม่ได้อ่อนด้อยเลย หากเจ้าลงมือละก็นอกจากต้องชดใช้ด้วยชีวิตแล้วยังไม่ได้ผลอีก ไม่สู้รออีกสักหน่อย ไม่แน่คุณชายกัวอาจจะช่วยเจ้าออกไปจากที่นี่ได้ก็เป็นได้”
เมื่อเห็นว่าเว่ยเสี่ยวอันดูสงบลงกุ้ยเหนียงจึงยิ้ม “เอาล่ะ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”
ด้วยความช่วยเหลือของกุ้ยเหนียงเว่ยเสี
