ัวเพื่อหลบกริชที่พุ่งเข้ามา ผู้ใดจะรู้ว่ากริชนั่นจะจำคนได้มันหันใบมีดและไล่ตามเขาไป
ฉีผิงเปลี่ยนท่าอย่างต่อเนื่องและรวดเร็วจนในที่สุดก็หลบกริชพ้น เขามองกริชที่พุ่งผ่านเขาไปปักบนผนังเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยให้จี้เสียวอู่หนีไปได้อีกฝ่ายตะโกนเสียงดังแล้วพุ่งเข้าหาจี้เสียวอู่อีกครั้ง
จี้เสียวอู่หลบซ้ายหลบขวาสถานการณ์ของเขาเริ่มลำบาก
วรยุทธ์ของเขาเดิมทีเป็นแบบเร่งรัดเวลาผ่านไปหลายวันพลังที่หยางชูมอบให้ค่อยๆ สลายหายไป ตอนนี้เหลือเพียงแค่ความสามารถครึ่งๆ กลางๆ
เมื่อเห็นว่าการเคลื่อนไหวของฉีผิงดุร้ายขึ้นกว่าเดิมฝ่ามือลมหวนของอีกฝ่ายซัดออกไปจนเกิดหลายรู ฝีเท้าของจี้เสียวอู่สะเปะสะปะ
“ตายซะเถอะ!” ฉีผิงตะโกนลั่นแล้วปล่อยหมัดใส่จี้เสียวอู่
“ตู้ม” แล้วก็มีเสียงดังขึ้น
ฉีผิงถูกโจมตีจนถอยออกไปหลายก้าวมีเลือดไหลออกจากมุมปาก ตัวฝูที่ออกไปสอดแนมข้อมูลกลับมาได้ทันเวลาจึงรับช่วงต่อไปอย่างพอดิบพอดี
กระบวนท่าของนางนั้นธรรมดา แต่กำลังภายในกลับแข็งแกร่ง ฝ่ามือที่พุ่งออกไปเมื่อครู่ทำเอาฉีผิงเลือดตกยางออก รู้สึกว่าอวัยวะภายในได้รับการกระทบกระเทือน แต่นางกลับไม่เป็นอะไรเลย
จี้เสียวอู่พยายามทรงตัวให้มั่นคง เขาเช็ดคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้าแล้วยิ้ม “พี่ฉี ท่านช่างไม่รู้ใจคนจริงๆ ในเมื่อท่านไม่ยอมรับความหวังดีของข้า ข้าก็ไม่มีทางเลือก” พูดจบสีหน้าของเขาก็ครึ้มลงแล้วตะโกนขึ้นว่า “ตัวฝู จ
