ยามโหย่ว[1] เป็นเวลาที่กองทหารรักษาพระองค์ต้องเปลี่ยนกะ
คนกลุ่มหนึ่งกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องแต่งตัว พลางพูดคุยกันว่าจะไปหาอะไรทำฆ่าเวลาดี
บรรพบุรุษของพวกเขาเหล่านี้ส่วนใหญ่ติดตามฮ่องเต้องค์ก่อนบุกแย่งชิงแผ่นดิน ครอบครัวของพวกเขาส่วนใหญ่มีตำแหน่งเป็นขุนนางชั้นสูง ตนเองนั้นก็มีตำแหน่งเป็นคุณชาย ไม่จำเป็นต้องเลี้ยงดูครอบครัวใช้ชีวิตของตนเองได้อย่างสบายๆ
ทุกวันหลังจากเปลี่ยนกะ พวกเขาจะเดินทางไปตลาดกลางคืนเพื่อหาอะไรดื่มกิน เรียกหญิงสาวมาเต้นรำร้องเพลงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
ในขณะที่พูดคุยกันนั้นตี๋ฝานก็เดินเข้ามา
“คืนนี้จะไปที่ไหนหรือ” เขาปลดเสื้อเกราะแสร้งทำเป็นถามอย่างไม่ใส่ใจ
หนึ่งในนั้นตอบว่า “พวกเขายังไม่ตัดสินใจขอรับ พี่ใหญ่ท่านบอกว่าหอเสียงสวรรค์นั้นดี หอหมิงเสียเองก็ดีเช่นกัน”
หอเสียงสวรรค์และหอหมิงเสียเป็นสถานที่ฟังเพลง โดยเฉพาะอย่างหลังมีนักเต้นระบำที่เก่งที่สุดในเมืองหลวงอยู่ด้วย
ตี๋ฝานยิ้ม “สาวงามในหอเสียงสวรรค์คุ้นเคยกับการวางมาด หอหมิงเสียน่าจะดีกว่า”
เขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้ใต้บังคับบัญชาจึงเป็นที่รักใคร่ของทุกคน มีคนตอบกลับมาโดยทันทีว่า “ใช่ๆๆ! หอเสียงสวรรค์มีแต่พวกบัณฑิตอวดเบ่งทำเป็นด่าคนนี้ แต่แท้จริงด่าคนนั้นบอกว่าพวกเราไม่มีความเป็นผู้ดี”
ไม่ว่าจะเป็นราชวงศ์ไหน ขุนนางฝ่ายบู๊ฝ่ายบุ๋นมักไม่ลงรอยกัน สิ่งที่พวกเขาเหล่าขุนนางทหารเกลียดที่สุดก็คือบัณฑิตที่อวดรู
