ึ่งคือกุ้ยเหนียงที่รินสุราให้พวกเขาเป็นครั้งคราวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ส่วนอีกสองคนนั้นช่างดูแตกต่างกับนางอย่างชัดเจน อย่าพูดถึงปรนนิบัติเลยแค่นั่งก็สั่นแล้ว
เขาไม่เคยเจอเหวินอิ๋ง แต่เขาจำเว่ยเสี่ยวอันได้ เว่ยเสี่ยวอันถูกจับแต่งตัวใหม่จากนั้นก็ถูกส่งตัวมาที่นี่เมื่อเห็นหน้าเขานางก็เบิกตากว้าง
เทศกาลซีซีคืนนั้นพวกเขาเคยพบกัน แต่จี้เสียวอู่แสดงละครได้อย่างเป็นธรรมชาติมาก เขาทำเหมือนไม่รู้จักนางมาก่อน
เว่ยเสี่ยวอันไม่แน่ใจว่าตนเองดูผิดไปหรือเปล่าจึงมองอีกฝ่ายอีกครั้ง การกระทำของนางทำให้ฉีผิงสังเกตเห็นได้
เขาเลิกคิ้วก่อนถาม “เหตุใดเจ้าต้องมองคุณชายกัวบ่อยๆ ด้วย”
เว่ยเสี่ยวอันเปิดปาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
กุ้ยเหนียงเห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงยิ้มก่อนเอ่ย “หัวหน้าฉี ดังที่กล่าวกันไว้ว่า สาวน้อยชื่นชอบหนุ่มรูปงามคิดว่าน้องสาวคนนี้คงเห็นคุณชายกัวหน้าตาหล่อเหลา เลยอดมองหลายครั้งไม่ได้เจ้าค่ะ”
ฉีผิงหัวเราะ “หากพูดเช่นนี้การร่วมดื่มสุรากับพี่กัวช่างเป็นเรื่องน่าเศร้าเสียจริง กุ้ยเหนียงเจ้าเองก็ชอบเขาไม่ได้ชอบข้าใช่หรือไม่”
กุ้ยเหนียงเม้มปากแล้วยิ้มหวาน “หัวหน้าฉีพูดอะไรน่ะเจ้าคะ คุณชายกัวสง่างามและอ่อนโยน หัวหน้าฉีกล้าหาญโดดเด่น หากมีคนชอบคนงามก็ต้องมีคนชอบชายชาตรีเช่นหัวหน้าฉีอยู่แล้วเจ้าค่ะ”
“พูดได้ดี!” ฉีผิงชมนาง
กุ้ยเหนียงยิ้มและรินสุราให้เขา แต่แขนเสื้อของนางดันปัดไปโดนถ้วยสุราจนหกรดใส่เว่ยเสี่ย
