ียกพวกเขาออกมาแล้วพูดว่า “วันนี้โกหกพี่น้องทั้งหลายเป็นความผิดของข้าตี๋ฝาน แต่เนื่องจากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเบื้องบนเป็นเรื่องที่สำคัญมากจะผิดพลาดไม่ได้ เหล่าพี่น้องเดินทางไปปฏิบัติการกับข้าในครั้งนี้ หากหลังเสร็จภารกิจได้ตบรางวัล ข้าจะไม่รับแม้แต่แดงเดียวเพื่อเป็นการชดเชยให้พี่น้องทั้งหลาย!”
เหล่าทหารรักษาพระองค์มองหน้ากันเมื่อเห็นอีกฝ่ายพูดด้วยความจริงใจเช่นนี้พวกเขาก็โกรธไม่ลง
หัวหน้ากองทหารที่สนิทกับเขาพูดขึ้นเสียงดัง “พี่ใหญ่ทำตามคำสั่ง พวกเราพี่น้องจะไม่เห็นใจได้อย่างไร ต้องการให้พวกเราทำอะไรท่านพูดมาได้เลย!”
เมื่อมีคนนำคนในกองก็ส่งเสียงตามมา
“ใช่! แม้แต่รางวัลก็ยังแจกจ่ายให้พวกเรา ไม่มีปัญหา!”
“ต้องการให้ทำอะไรพี่ใหญ่บอกมาได้เลย!” บรรยากาศเช่นนี้ทำให้เกิดความรู้สึกบางอย่างซึ่งพูดออกมาไม่ได้
ตี๋ฝานยิ้ม “ได้! ขอบคุณพี่น้องทั้งหลาย! ทุกคนตามข้ามา!”
………..
รถม้าคันหนึ่งจอดในที่ที่เงียบสงบ
หมิงเวยถือแผนที่ในมือแล้วชี้ “จับคนเฝ้าทางเข้าเหล่านี้ทีละคนก็สามารถกวาดเรียบจนไม่เหลือ”
หยางชูมองกลุ่มเจ้าหน้าที่และกองทหารรักษาพระองค์ที่แยกตัวออกไปแล้วจากนั้นจึงสั่งการอาสวน “พวกเราก็ไปกันเถอะ!”
อาสวนที่กำลังขับรถม้าอยู่ด้านนอกรับคำแล้วรถม้าก็เคลื่อนที่ไปข้างหน้า
คืนนี้ดูท่าจะไม่สงบ จี้เสียวอู่ดื่มสุราอย่างกระสับกระส่าย เขาฟังหัวหน้าเซียงพูดประจบฉีผิง
เขาเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวที่นั่งอยู่ คนหน
