หยางชูรีบไปที่ศาลาว่าการแล้วก็พบว่าทุกคนมากันครบแล้ว
นอกจากหมิงเวยและเจี่ยงเหวินเฟิง เหลยหง เกาฮ่วน ตี๋ฝานเองก็อยู่ด้วย
เมื่อเห็นหยางชูเดินเข้ามาเจี่ยงเหวินเฟิงก็พูดขึ้น “คนมาครบแล้วงั้นมาเริ่มกันเลย”
“เกิดอะไรขึ้น” หยางชูถาม “ทุกคนอยู่ที่นี่หรือว่าเตรียมพร้อมลงมือแล้วงั้นหรือ”
เจี่ยงเหวินเฟิงชี้ไปทางเหลยหงบ่งบอกว่าให้เขาเป็นคนตอบคำถามนี้
เหลยหงเล่าสถานการณ์จากจี้เสียวอู่ให้ฟังอีกรอบแล้วพูดต่อไปว่า “พวกเราได้ตรวจค้นฐานที่มั่นที่กระจัดกระจายทั้งหมดของกลุ่มยาจกแล้ว และบังคับให้พวกเขาไปรวมตัวกันใต้ดิน ตอนนี้เราได้แผนที่มาแล้วสามารถลงมือได้เลยขอรับ”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่คัดค้านเจี่ยงเหวินเฟิงจึงพูดว่า “มีหนึ่งเรื่องที่พวกเราแน่ใจก็คือต้องมีคนอยู่เบื้องหลังกลุ่มยาจก และคอยแจ้งข่าวสารให้กับพวกมัน เพราะฉะนั้นการเคลื่อนไหวในคืนนี้จะต้องไม่รั่วไหลออกไปเด็ดขาด เวลาลงมือของพวกเราคือยามไห้ เกาฮ่วน ก่อนหน้านั้นเจ้าออกไปจัดการคดีตามปกติอย่าให้ผู้อื่นจับได้ ยามซวี[1]เจ้าค่อยเรียกกำลังพลให้มารวมตัว จำไว้ว่าให้หาข้ออ้างอื่นและเวลารวมตัวกันห้ามเกินครึ่งชั่วยาม”
เกาฮ่วนตอบรับเสียงดัง “ขอรับ”
“เหลยหง เจ้าก็เหมือนกัน นอกจากระดมกำลังคนแล้วยังต้องรับผิดชอบในการแลกเปลี่ยนข้อมูล หากข้าถูกเรื่องอื่นรั้งเอาไว้อยู่ให้เจ้าออกคำสั่งแทนข้าได้เลย”
“ขอรับ”
เจี่ยงเหวินเฟิงหันไปทางตี๋ฝาน “ฝ่าบาททรงอนุญาตเป็นพิเศษให้กอ
