เว่ยเสี่ยวอันมองเหวินอิ๋งด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ พวกนางถูกจับมาขังอยู่ที่นี่ด้วยกัน เพราะไร้ญาติขาดมิตรจึงต้องดูแลซึ่งกันและกัน นางเคยคิดว่ามิตรภาพได้เกิดขึ้นกับพวกนางแล้ว ไม่ใช่มิตรภาพที่เรียกว่าการกลั่นแกล้งผู้อื่นด้วยกัน แต่เป็นมิตรภาพที่แท้จริงที่แบ่งปันความทุกข์ยากกัน แต่ประโยคของเหวินอิ๋งเมื่อครู่ได้ทำลายความฝันของนาง
หลายวันมานี้เหวินอิ๋งดีกับนางเพราะในสภาพแวดล้อมเช่นนี้มีเพียงตนเท่านั้นที่ดูแลนางได้ใช่หรือไม่ เหวินอิ๋งเห็นแก่ตัวมาโดยตลอดและไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด ในขณะที่คิดเช่นนั้นในใจเว่ยเสี่ยวอันก็ถูกจับเสียแล้ว
ในเรื่องของรูปลักษณ์นางไม่ได้งามไปกว่าเหวินอิ๋ง แต่นางมีข้อดีอย่างหนึ่งนั่นก็คือมีผิวที่ขาว สุภาษิตกล่าวไว้ว่า ขาวอย่างเดียวลบจุดด้อยสามอย่าง[1] ยิ่งไปกว่านั้นเว่ยเสี่ยวอันเกิดมางดงามอยู่แล้ว มีรูปโฉมงดงามห้าส่วนยิ่งขับให้งามขึ้นอีกเป็นแปดส่วน เพราะรู้เรื่องนี้ดีเว่ยเสี่ยวอันจึงพยายามให้ใบหน้าตนเองเปื้อนฝุ่นเป็นพิเศษ หากสีผิวไม่โดดเด่นนางก็กลายเป็นเพียงคนที่หน้าตาธรรมดามากๆ
เหวินอิ๋งดึงนางออกมาเมื่อเห็นว่าชายคนนั้นเลิกคิ้วไม่พูดอะไรนางก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น หากมองกันดีๆ แล้วตนนั้นงามกว่าเว่ยเสี่ยวอันมาก!
ในคาบเรียนนางไม่ได้ตอบสนองรวดเร็วเพียงนี้ แต่ตอนนี้นางตอบสนองอย่างรวดเร็วฉับพลัน มือที่ออกแรงลากเว่ยเสี่ยวอันออกมาเปลี่ยนมาเลิกแขนเสื้อของนางขึ้นแทน ในระ
