ย์ ข้ามีธุระ ขออนุญาตออกไปก่อนเวลาเจ้าค่ะ” หนิงซิวมองนางเงียบๆ
หมิงเวยถูกเขาจับสังเกต นางกับเขาล้วนเป็นเสวียนเหมิน ตัวตนของนางไม่สามารถถูกปกปิดเป็นความลับได้ตลอดไปอยู่แล้วไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องรู้สึกตัว
ไม่นานหลังจากนั้นหนิงซิวก็ผ่อนนิ้วลงแล้วหยิบผ้าเนื้อดีมาเช็ดกู่ฉินของตนเอง “ข้าไม่มีอารมณ์แล้ว คาบเรียนวันนี้พอแค่นี้ล่ะกัน!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้นักเรียนหญิงคนอื่นๆ ก็จ้องมองหมิงเวยด้วยความไม่พอใจ
คาบเรียนเพิ่งเริ่มไปไม่นานพวกนางกำลังฟังเสียงกู่ฉินอย่างหลงลืมตัว จู่ๆ อาจารย์ก็บอกว่าเลิกเรียนแล้ว ต้องเป็นเพราะนางที่ไปรบกวนความสนใจของอาจารย์เข้า
หมิงเวยทำเป็นไม่สนใจ นางทำความเคารพอีกฝ่ายอีกครั้งจากนั้นก็เก็บกู่ฉินของตนเองแล้วเดินออกจากห้องเรียนไป
นางรีบเดินไปยังที่ลับตาคนแล้วถามงูขาว “เกิดอะไรขึ้น”
งูขาวคายแผนที่ในปากออกมา “นายท่าน…”
หมิงเวยยิ่งฟังสีหน้าของนางก็ยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้น นางเปิดแผนที่ออกมาดูแล้วมองมันอย่างละเอียดจากนั้นก็พูดว่า “เจ้ารีบกลับไปบอกพวกเขาว่าพยายามถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด หากเป็นไปได้ยามไห้[2]เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด”
“เจ้าค่ะ” งูขาวหายไปในทันที
หมิงเวยเป่านกหวีด เพียงไม่นานสาวใช้ที่มีหน้าที่กวาดพื้นในสถานศึกษาก็มาปรากฏตัวต่อหน้านาง “คุณหนู ต้องการสั่งการอะไรหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยคุ้นเคยจนเห็นเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว การจัดกำลังพลของหวงเฉิงซือเรียกว่าแทรกซึมเข้าไปได้ทุ
