ากร้านอาหาร
“ทำไมหรือ” จวินโม่หลีไม่เข้าใจ “มีปัญหาอะไรหรือ”
อีกฝ่ายส่ายหน้า “ข้าคงคิดมากไป”
ผู้ฝึกวรยุทธ์มักมีการตอบสนองที่ไวกว่าปกติ เมื่อผู้อื่นไม่ได้มีสมาธิจดจ่ออยู่กับตน เขาก็แค่เดินผ่านไปไม่ได้สนใจอะไร แต่ถ้าหากมีคนจับตาดูตนเองอยู่ เขาจะมีปฏิกิริยาตอบสนองโดยทันที มันคือสิ่งที่เรียกว่าจิตสังหารอะไรประมาณนั้น
เมื่อครู่ดูเหมือนว่ามีใครบางคนคอยจับตาดูพวกเขาอยู่ แต่เพราะไม่มีจิตสังหารเขาจึงรู้สึกไม่ค่อยชัดเจนนัก ร้านอาหารแห่งนี้ไม่เก็บเสียงอาจเป็นเพียงหญิงสาวที่ได้ยินเสียงเลยอยากรู้อยากเห็นหรือว่า…
เขาตบไหล่จวินโม่หลีเบาๆ “กลับไปฝึกฝนให้ดีกว่านี้ เจ้าหละหลวมไปหน่อยนะ”
………….
เว่ยเสี่ยวอันนั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้องพยายามทำให้คนอื่นไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของตน นางถูกลักพาตัวมาหลายวันแล้ว นางยังจำคืนนั้นในวันเทศกาลซีซีได้ดี นางออกจากร้านเจ๋อกุ้ยโหลว จากนั้นก็ถูกฝูงชนทำให้พลัดพรากจากคนอื่นๆ แล้วตนก็ถูกต้อนเข้ามุม
นางรู้ถึงความเสี่ยงของการถูกเหยียบดีจึงไม่กล้าขยับตัวและหดตัวอยู่ที่มุมเพื่อรอให้สาวใช้เดินมารับ ผู้ใดจะรู้ว่าคนที่มาหานางนั้นไม่ใช่สาวใช้จากตระกูลเว่ย แต่เป็นหญิงแปลกหน้า
หญิงสาวทั้งสองคนรูปร่างสูงใหญ่และแข็งแรงมาก พวกนางต้อนตนให้มาอยู่ตรงกลางแล้วผลักตนเข้าไปในตรอกเล็กๆ เว่ยเสี่ยวอันตกใจเมื่อรู้ว่าตนได้เจอกับโจรลักพาตัวเข้าก็พยายามที่จะหนี
น่าเสียดายที่หญิงสาวทั้งสองคนนั้นแข็งแกร่
