หยางชูฟังคำรายงานจากองครักษ์เงาก็หัวเราะ
“ไม่พบคน พบแต่อุโมงค์ลับที่ถูกปิดกั้นงั้นหรือ”
หมิงเวยพยักหน้า “พี่ห้ายิ่งเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วเจ้าค่ะ”
พูดไปนางก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย “ก่อนหน้านี้เขาอยู่ซอยคังเล่อ หากเกิดอะไรขึ้นคนของท่านยังเข้าไปช่วยได้ แต่ตอนนี้เขายิ่งถลำลึกเข้าไปในถ้ำเสือ หากเกิดอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร”
หยางชูเหลือบมอง “ดูท่านจะเป็นห่วงเขามากนะ”
“เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า!” หมิงเวยพูด “ท่านลุงดีกับข้าขนาดนั้น หากเขาเป็นอะไรขึ้นมา ข้าจะไม่ทำให้พวกเขาผิดหวังได้อย่างไร”
ได้ยินนางตอบอย่างเป็นการเป็นงานเช่นนี้ หยางชูรู้สึกเบื่อหน่าย เขาพูดว่า “ข้าเห็นว่าเขาเป็นคนฉลาดมาก ผู้คนมักใช้คนงามเป็นตัวล่อ แต่เขากลับใช้ความงามของตนให้เป็นประโยชน์ อันที่จริงพี่ชายท่านเหมาะกับการเป็นสายลับมาก!”
หมิงเวยขี้เกียจพูดพล่ามนางพูดกับงูขาวไปว่า “เจ้าต้องติดตามอย่างใกล้ชิด หากเกิดอะไรขึ้นกับพี่ห้าให้รีบมารายงานทันที”
“เจ้าค่ะ นายท่าน”
………….
จี้เสียวอู่ย่างเท้าหนักบ้างเบาบ้างภายในอุโมงค์ลับ สีหน้าเขาดูสงบนิ่ง แต่ในใจกำลังด่าหมิงเวยเสียเละเทะ บอกว่าจอมยุทธ์น้อยออกจากเขา แต่ผลที่ได้คือเขากลับต้องมามุดอุโมงค์!
“คุณชายกัว” เสียงหายใจของกุ้ยเหนียงดังอยู่ข้างหูเขา
จี้เสียวอู่ฝืนยิ้มและพูดกับตัวฝู “เจ้าประคองพี่กุ้ยเหนียงหน่อย” ตัวฝูจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ
จี้เสียวอู่ยิ้มเอาใจ “ตัวฝูคนดี เมื่
