อครู่เจ้าก็เห็นแล้วว่า…”
ตัวฝูไม่พูดอะไรออกมาสักคำนางเดินไปช่วยประคองกุ้ยเหนียงเดินไปข้างหน้า หลังจากเดินมานานกว่าครึ่งชั่วยาม ฉีผิงที่เดินนำทางก็หยุดลงในที่สุด
“เอาล่ะ พักที่นี่ก่อนเถอะ”
จี้เสียวอู่พบว่าเบื้องหน้าเขานั้นเป็นพื้นที่กว้างและมีอุโมงค์ทางแยกเรียงกัน เขาคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ “พี่ฉี พวกท่านขุดอุโมงค์ใต้ดินในเมืองหลวงใหญ่ขนาดนี้เลยหรือ”
ฉีผิงตอบ “อุโมงค์นี้พวกข้าไม่ได้เป็นคนขุด แต่มันมีอยู่ก่อนแล้ว”
กุ้ยเหนียงเห็นจี้เสียวอู่มีสีหน้างุนงงจึงอธิบายไปว่า “ที่นี่เดิมทีเป็นทางน้ำใต้ดิน ฮ่องเต้องค์ก่อนได้เข้ามาปกครองหยุนจิงจึงได้มีการซ่อมแซมขึ้นใหม่ ที่นี่จึงถูกทิ้งร้างเจ้าค่ะ”
จี้เสียวอู่ได้ฟังก็เข้าใจขึ้นมาทันทีเขาคิดในใจว่าไม่แปลกที่ทางการจะจับพวกเขาไม่ได้ ปกติไม่ต้องพูดถึงกระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามรัง[1]เลย แต่นี่ยังมีสถานที่ลับเช่นนี้ด้วย เขามองเข้าไปพบว่าที่นี่มีถ้ำมากมายและมีผู้คนอาศัยอยู่ที่นี่ไม่น้อย
ขณะที่กำลังมองดูก็มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือของหญิงสาวคนหนึ่งดังออกมาจากด้านใน หลังจากนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งออกมาจากถ้ำ เสื้อผ้าของนางขาดวิ่นและรองเท้าของนางก็หายไป
นางวิ่งไปร้องไห้ไปไม่นานชายอีกคนก็วิ่งตามออกมาจากถ้ำแล้วคว้าตัวนางอย่างไม่ถนอมนัก เขาตบหน้าอีกฝ่ายจนแก้มของหญิงสาวบวมแดงและลากนางกลับเข้าไปในถ้ำ
จี้เสียวอู่ตกใจแล้วเขาก็โกรธขึ้นมาอีกครั้ง แต่พอจะตะโกนออกไปตัวฝ
