ูกลับชิงพูดออกไปก่อนว่า “หยุดนะ!”
นางวิ่งไปหยุดชายคนนั้น “เจ้าทำอะไรน่ะ ปล่อยนางนะ!”
ชายคนนั้นเห็นนางก็แปลกใจ “โอ้ ยังมีสาวน้อยใจกล้าอีกคนหรือ หน้าตาไม่เลวเลย เหตุใดข้าถึงไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อน”
นี่เป็นครั้งแรกที่ตัวฝูถูกอีกฝ่ายมองด้วยสายตาหยาบโลนเช่นนี้ นางทั้งโกรธทั้งขยะแขยง “ข้าบอกให้เจ้าปล่อยนางไม่ได้ยินหรืออย่างไร”
ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง “ข้าปล่อยนางก็ได้ แต่เจ้ามากับข้าแทนดีหรือไม่เล่า” พูดจบเขาก็ยื่นมือออกไปพยายามที่จะสัมผัสใบหน้าของตัวฝู
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
“เพี้ยะ!”
แต่ฉีผิงห้ามช้าไปตัวฝูปัดมือที่หมายจะสัมผัสใบหน้าตนเองออกแล้วต่อยเข้าที่ใบหน้าอีกฝ่าย ชายคนนั้นยกมือขึ้นเพื่อหยุดนางพอเป็นพิธีเพราะไม่คิดว่าแม่นางตัวเล็กจะมีแรงมากมายอะไร…
“อา!” วินาทีต่อมาตัวเขาก็ลอยออกไปและกระแทกกับผนังอย่างแรง
ตัวฝูรีบเข้าไปประคองหญิงสาว “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
ใบหน้าของหญิงสาวบวมจนไม่สามารถพูดออกมาได้ นางมองตัวฝูทั้งน้ำตาและพยักหน้าขอบคุณ ชายคนนั้นลุกขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ก่อนจะมีปัญหาขึ้นฉีผิงก็ตะโกนขึ้นอีกครั้งว่า “ข้าบอกให้เจ้าหยุดไม่ได้ยินหรือไง เจ้ามาจากกลุ่มใดกัน”
ชายคนนั้นเห็นฉีผิงก็ผงะ ใบหน้าดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบ “หัวหน้าฉีหรือ เมื่อครู่ข้าน้อยไม่ทันเห็นท่าน โปรดรอสักครู่ข้าน้อยจะรีบจัดการเรื่องให้เสร็จ…”
จากนั้นก็หันไปตะโกนเสียงดัง “รีบมาจับนางเร็วเข้า ผู้ใด
